Philippe Courard is zonder twijfel het meest onopgemerkte regeringslid uit de ploeg van Di Rupo. Terecht.

 

Visie

Aan goede bedoelingen geen gebrek bij Philippe Courard. Getuige zijn beleidsbrief, met zoetsappige passages als: ‘Het is de bedoeling ieder kind zo veel mogelijk kansen te bieden voor zijn toekomst in de samenleving. Onze kinderen zijn de volwassenen van morgen.’ De man legde wel nog een oriëntatienota neer voor zijn beleid rond personen met een handicap, maar dat gebeurde pas enkele weken geleden.

Daadkracht

Veel middelen had Courard niet, oké. Maar dat deze vriendelijke man ooit krachtig op tafel geklopt heeft om grotere budgetten te vragen, is evenmin geregistreerd. Parlementsleden – ook van de meerderheid – die Courards beleid volgden, zijn niet mals. ‘Een heel, heel vriendelijke man. Maar verder een complete ramp.’ Vooral inzake gehandicaptenbeleid wordt hij op de korrel genomen. De lang beloofde afschaffing van ‘de prijs van de liefde’ kwam er bijvoorbeeld niet. Mensen met een handicap zien hun vergoeding nog altijd kelderen als ze gaan samenwonen of trouwen. Courard moest ook het beheer van de zuidpoolbasis prinses Elisabeth grondig uitmesten, maar meer dan een vlammende ruzie met voorzitter Alain Hubert kwam er niet uit de bus.

Communicatie

Hij kwam amper in beeld. Gebeurde er toch iets in zijn vakdomeinen, liet hij zich de loef afsteken door de premier of andere regeringscollega’s.

Het oordeel van Le Soir: 45/100

Hij schuift de hete aardappel door naar zijn opvolger. Het ergste is het gesteld met wetenschapsbeleid: zéro action, zéro vision.