Aan visie geen gebrek bij vicepremier en minister van Pensioenen Alexander De Croo. Die ook waarmaken, is minder evident.

 

Visie

Na de voor zijn partij slecht afgelopen gemeenteraadsverkiezingen van 2012, gaf Alexander De Croo het voorzitterschap van zijn partij op om Vincent Van Quickenborne – die burgemeester werd in Kortrijk – op te volgen als vicepremier en minister van Pensioenen. Dat laatste pak past hem beter. Aan visie geen gebrek, niet als vicepremier en niet als pensioenminister. Die visie wáár maken, dat is het probleem.

Daadkracht

Als vakminister was hij extreem effectief. Lang vóór het einde van de regeerperiode kon hij melden dat zowat alle pensioenafspraken uit het regeerakkoord uitgevoerd waren. Zoals de minimumpensioenleeftijd van 62 na 38 jaren loopbaan, de afzwakking van de pensioenbonus, het onbeperkt werken na 65 na een loopbaan van minstens 42 jaar en de hervorming van het overlevingspensioen. De ambtenarenpensioenen worden intussen niet meer op de laatste vijf jaar, maar op de laatste tien jaar berekend. Alleen de veralgemening van de tweede pensioenpijler kwam er niet.

Zijn groot project, de commissie van pensioenexperts die een plan 2020-2040 moet voorstellen, raakte niet klaar vóór zijn vertrek. Het rapport zal zijn naam dus niet dragen. Zut alors.

Maar hoe belangrijk zijn werk ook was, elke dag moest hij ervaren dat het aan het werk houden van mensen – de taak van zijn collega Monica De Coninck (SP.A) – minstens even belangrijk was. Zo moest hij dweilen met de kraan open zolang zij brugpensioenen moest blijven toekennen.

Zijn positie als vicepremier was nog moeilijker. Bij elke regeringsonderhandeling vertrok hij met veel tromgeroffel en verdedigde hij de liberale posities met veel vuur. Maar het eindresultaat was vaak dat hij - tot grote vreugde van de N-VA-oppositie - met ‘onliberale’ resultaten naar huis kwam: fiscale en andere beslissingen die voor de liberale achterban moeilijk te verteren waren, zoals de verhoging van de taks op de liquidatiebonustaks

Communicatie

Intense pogingen tot een goede agendasetting, een professionele communicatieverstrekking en een grote inzet om tot in de verste uithoeken van Vlaanderen het beleid te verdedigen, hielpen amper. De N-VA-oppositie kon makkelijk genadeloos inbeuken op de weke liberale fiscale flanken.

Het oordeel van Le Soir: 58/100

De collega’s van Le Soir geven hem 5 punten minder. Ze verwijten hem geen langetermijnvisie te hebben (die moest komen van de commissie van pensioenexperts) en soms als vicepremier echt dossiers te blokkeren.