natte konijnen en angsthazen
Ik heb deze week weinig tijd gehad om op de beurs te spelen. Ik heb namelijk twee boeken gelezen, een gemiddelde dat ik in normale tijden per jaar haal - als het veel regent, toch. Maar het was voor het werk: het betrof de pas uitgebrachte politieke boeken van het klein-linkse janhagel Erik De Bruyn en Peter Mertens. Veel beurstips vielen daarin niet te rapen, vrees ik. Wie hun geschriften leest, voelt zich al schuldig als hij aan een virtueel beursspelletje deelneemt. Want aandeelhouders en beleggers, dat zijn volgens hen de wezens die de bedrijfswinsten dividendgewijs opstrijken terwijl de werknemers moeten inleveren of aan de deur worden gezet. Spreek ze eens tegen.

Ik kan niet beweren dat alleen De Bruyn en Mertens mijn zin in de beleggerscompetitie hebben doen afnemen. Daar heeft nog iemand schuld aan, en wel de genaamde Natkonijntje. U kent haar niet, ik ook niet, maar dat mens staat aan de leiding in de competitie. Volgens de berichten op de homepage van de beleggerscompetitie is Natkonijntje 'een dame uit de kuststreek'. Ik moest spontaan aan Wendy Van Wanten denken, toen ik dat las. Tot ik las wat haar beursstrategie is, want dat is niets voor Wendy: Natkonijntje boekte eerst grote successen via de aankoop van short trackers, waarmee ze inspeelde op een daling van de beurzen (wat voor een verdorven geest moet je daarvoor zijn?). Onlangs veranderde ze het geweer van schouder: ze nam de winst op de trackers en kocht sterk gedaalde aandelen, waaronder Dexia, ING en AXA (hoe komt ze er toch bij?).

Natkonijntje staat op 22 procent winst. Ik sta op dik twee procent verlies. Vrijdag had Natkonijntje eventjes zelfs 27 procent. Als ik ze tegenkom, maak ik Natkonijntje klaar op grootmoeders wijze. Ik heb zin om de revolutie uit te roepen en haar winsten uit te keren onder de lompendragers, de plebeeërs en ander gepeupel. Het gaat ook niet om het geld, het gaat om het principe. El pueblo unido en zo.

Maar belofte maakt schuld: spelen zou ik. Ik zou bovendien mijn eigen weg gaan, niet die van de koplopers in de stand, die blijkbaar allemaal aan het shorttracken waren. Wie iets van schaatsen afweet, die weet dat shorttrackers voortdurend in rondjes draaien en dat leidt nergens toe. Een eigen strategie, dus. De vraag was: welke? Hoe ontwikkel je een strategie over iets waar je geen verstand van hebt? Ik zou beginnen met een pak aandelen uit mijn dieprode portefeuille van de hand te doen alvorens er nieuwe te kopen. Een soort van reinigingsritueel, maar ik stond meteen voor een dilemma: welke te verkopen? Ik moest voortdurend de neiging onderdrukken om de pakketten te verpatsen waar ik het meeste verlies mee had geleden. Die had ik maar uit te kiezen: TomTom (min tien procent), Nokia (min vier procent), ING (min elf procent), BNP Paribas (min vier procent) en zo kan ik nog wel even doorgaan. Maar ik moet aan de verleiding weerstaan: het heeft geen enkele zin om aandelen te verkopen op hun dieptepunt. 'Het domste wat je kunt doen!' zou Natkonijntje ongetwijfeld zeggen.

Misschien moest ik dan mijn beste aandelen verkopen. Fortis deed het geweldig, en ik neem er met pijn in het hart afscheid van. Maar het moet: ik kan voor het eerst incasseren, en misschien is het volgende week uit met de pret als de boel daar vastloopt. Uit misplaatste trouw (het blijft tenslotte mijn bank, de eigenaar van mijn huis) doe ik maar 4.000 van mijn 5.000 aandelen van de hand. We zullen zien, volgende week.

Ik zou ook Telenet kunnen verkopen, maar ik heb een vaag gevoel dat daar meer in zit. En ik krijg nog gelijk ook: dat blijft de hele week stijgen, ik heb er al driehonderd (300!) euro winst mee. Ik krijg het niet over mijn hart om er afscheid van te nemen (hoewel ik mijn portefeuille thuis via een Belgacom ADSL-lijn zit te bekijken.) Daarna doe ik nog wat kleinere pakketjes van de hand, onder meer L'Oréal, want ik ben het waard.

En wat zullen we deze week eens kopen? Aangezien Mobistar het goed doet, koop ik er nog een klets bij. En als Mobistar het goed doet, dan zal Telefonica ook wel stijgen, zeker? Een mens moet sectorieel durven te denken. Daarna ben ik voor inspiratie even gaan kijken naar de meest gekochte aandelen van de week. Dexia, zo blijkt. Ik durf niet. Ze zijn gek, die beleggers. De put is daar veel te diep. Ik koop nog een beetje Colruyt. Misschien is de beurs gewoon niets voor angsthazen. Alleen voor natte konijnen.

Tom Heremans is redacteur van deze krant. Hij neemt deel aan De Beleggerscompetitie, een educatief online beursspel van Keytrade, 'Cash' en 'De Standaard'. De wedstrijd loopt van 16 februari tot 5 juni.

www.standaard.biz/beleggerscompetitie