Arm, warm en dorstig
'Als jullie mijn band tegenkomen, willen jullie dan alsjeblief niet vertellen dat ik zo vroeg ben opgestaan?' Popster Bono had gisteren meteen de lachers op zijn hand bij zijn 'optreden' op het World Economic Forum in Davos. Hij zat, om kwart voor acht 'sochtends al, op het podium naast de Amerikaanse ex-vicepresident en Nobelprijswinnaar Al Gore. Hun debat werd gemodereerd door Thomas L.Friedman, de auteur van de bestseller The world is flat, die allicht thuis op het nachttafeltje ligt bij veel aanwezigen in de zaal. Een illuster drietal dus, en de complimentjes vlogen over en weer. 'Eigenlijk zou ik net zo graag jou interviewen', zei Bono aan Friedman. En uiteraard vonden beide sprekers dat de ander prachtig werk had geleverd.

De bedoeling was dat Bono en Gore een link zouden leggen tussen de 'zaak' waarvoor elk van hen ijvert: Bono voor de bestrijding van extreme armoede en aids in Afrika, Al Gore voor de bestrijding van de klimaatcrisis. Maar ondanks de grapjes en complimentjes hadden ze geen van beiden een vrolijke boodschap. 'De klimaatcrisis wordt erger', zei Gore meteen. 'En het gaat sneller achteruit dan tot nog toe gedacht. Volgens de laatste studies zou binnen vijf jaar de ijskap van de Noordpool in de zomer al volledig kunnen wegsmelten.' Hij had het over een 'planetaire noodtoestand' en 'een bedreiging voor de menselijke beschaving'.

Bono zag in zijn strijd wel lichtpuntjes. 'Dankzij de vooruitgang die gemaakt is met de schuldverlichting voor de allerarmste landen, kunnen nu in Afrika 29miljoen kinderen meer naar school', zei hij, verwijzend naar cijfers van de Wereldbank en de Oeso. De zaal applaudisseerde beleefd. En ook de RED-campagne die Bono lanceerde voor de aids-bestrijding levert goede resultaten op. 'Maar', zo ging hij voort, 'met de Millenniumdoelstellingen voor ontwikkeling is het niet zo goed gesteld, omdat de G8 haar beloftes niet nakomt: nog maar de helft van het beloofde geld is vrijgemaakt.'

Het initiatief om hun beider strijd te koppelen kwam van Al Gore. Want, zei hij, de eerste slachtoffers van de klimaatopwarming dreigen juist de allerarmsten te zijn. En plannen om de armoede te bestrijden die op dit moment effectief zijn, zijn dat niet meer als het klimaat twee graden opwarmt.

Bono had, blijkbaar, zo zijn twijfels gehad over die krachtenbundeling. Hij kent Al Gore al lang, zei hij, maar toch is hij telkens een beetje onder de indruk wanneer hij hem tegenkomt. Want als popster heb je natuurlijk een behoorlijk grote ecologische voetafdruk, beseft hij. 'Wanneer ik Al ontmoet, voel ik me altijd een beetje zoals wanneer ik een Ierse priester tegenkom in de supermarkt -ik wil onmiddellijk en spontaan te biechten gaan: (met gebogen hoofd) “Ja, ik heb een chique auto, Al, maar hij rijdt wel op biobrandstof.,'

Gore en Bono gingen gisteren, later op de dag, ook praten met Larry Page en Sergey Brin, de oprichters van Google. Om hen mee achter hun gezamenlijke zaak te scharen. Misschien kunnen zij een oplossing googelen?

Cynisch als ik af en toe ben, zat ik me inmiddels af te vragen of de krachtenbundeling van Gore en Bono niet ingegeven is door een of andere vorm van 'goededoelenconcurrentie'. Bono gaf bijvoorbeeld toe dat de media-aandacht voor de bestrijding van extreme armoede wat minder acuut is geworden. 'Het klimaat is voor de meeste mensen dichterbij, het raakt hen rechtstreeks. Armoede is veraf.'

Zowel Bono als Al Gore kreeg de voorbije jaren hier in Davos een uitgebreid forum. Maar dit jaar wordt alweer een 'nieuw' probleem in de schijnwerpers gezet: de dreigende schaarste aan water. Liefst vijf sessies worden hier in Davos aan dat onderwerp gewijd. Alweer een concurrent erbij. Bovendien dreigt, ondanks die vijf sessies, zelfs het waterprobleem ondergesneeuwd te geraken door de aandacht voor de huidige economische problemen. Misschien moeten ze Page en Brin maar meteen vragen om ook daarvoor mee in het bad te springen?

Maar vergeef me: cynisme is hier niet op zijn plaats, besef ik ook wel. Want het zijn problemen waarbij de schrik je om het hart slaat, als je de cijfers bekijkt. Welke toekomst wacht de toekomstige generaties op deze arme, warme, dorstige planeet als we niet ingrijpen? Gore en Bono hebben alvast gelijk wanneer ze zeggen dat onze verantwoordelijkheid enorm is. We hebben het hier wel grondig verknald. En dus kunnen we alleen maar blij zijn dat bekende koppen als Bono en Gore blijven vechten om 'hun' zaak op de agenda te houden. Het is immers niet 'hun' zaak. Het is die van ons allemaal.

Karin De Ruyter is redactrice economie van 'De Standaard'.

www.standaard.biz/debutant