MOMENT!

Mister blue sky

Ze was er gisteren al, vandaag zal ze totaal zijn: de ellende van de grote trek naar het westen. Kustwaarts met zijn allen. De zon vraagt, de kust antwoordt. Ik begrijp het niet, het fascineert me wel geweldig: het gemak waarmee kustgangers zich neerleggen bij de gruwelijke kostprijs ervan – urenlang verhit die E40 staan afbumperen. Om dan ergens langs die ampele 67 kilometer kust te liggen schouderen met duizenden andere hinterlanders. Ik weet het wel, dit is natuurlijk typisch schampere praat van iemand die terzake strontverwend is. Ik ben zelf groot mogen worden op 8 kilometer van de vloedlijn, ik heb leren stappen op het strandzand van Oostende – één been in de Noordzee. Wat zou ik meewarig doen over de hunker van een hinterlander. Over de Noordzee wil ik overigens al helemaal niet schamper doen. Ik zie 'm zielsgraag (al doe ik dat toch vooral als hij kwaad is). Soit. Om maar te zeggen dat de nationale actualiteit dit weekend wel bovenal hieruit bestaat: de blauwe hemel. We moeten daar niet flauw over doen: het is de zon en de zon alleen die de toon van dit weekend zet. Alle aardse zenuwachtigheid, laat staan ellende, is heel even bijzaak. Kranten zullen bovenal als zonnescherm bij de siësta dienen. Ja, dit weekend gaat het om hete kolen, Provençaalse kruiden, spiritus, rum, munt, limoen en de eerste muggenbeten. En als de zee hét antwoord is, welaan dan: schuifelend de E40 af. Of in een van die extra treinen gaan zweten richting Blankenberge en Oostende. Ja, laten we maar meteen goed overdrijven. Het is de tenslotte de eerste echte zomerzoen, laten we passioneel terugkussen. Straks is het alweer voorbij. En worden al die bijzaken weer hoofdzaken.