Eva Gerlach: DE DICHTER IS een eeuwige verhuizer

Amsterdam, zomer. Het zijn klamme handen die we schudden, de dichteres en ik, in het portaal van haar huis. Zij vindt het zoals steeds geweldig onprettig dat ze straks uitgebreid zal worden ondervraagd. Ik voel mij een opdringerige journaliste die zo nodig weer het een en ander uit de dichters mond wil horen in plaats van de verzen de verzen te laten. Ook aan tafel, een kan ijswater en een schaal kersen tussen ons in, blijft onduidelijk wie van beiden het zenuwachtigst is: zij verontschuldigt zich bij voorbaat voor het vast weer onhelder uitdrukken van haar gedachten, ik vrees te licht te zullen worden bevonden. Hoe zielsgraag immers ik ook in Gerlachs prachtige poëzie-universum vertoef, altijd weer lijkt de inhoud ervan mij te ontsnappen, altijd weer blijkt de dichteres mij te slim af.

De reden waarom ik ons dit beiden toch aandoe, is de publicatie van Het gedicht gebeurt nu 1979-2009. Hiervoor selecteerde met veel zorg 295 gedichten uit dertig jaar poëzie. Uit loyaliteit aan haar ...