Dienstbetoon, het bestaat nog altijd. Hoe noem je het anders als een schepen vanaf vier uur in de ochtend driftig aan het telefoneren slaat Zijn boodschap aan de slapende vrienden, kennissen en potentiële kiezers: kom dringend naar café De Croon voor de match van het jaar . Wim De Gendt, VLD-schepen van info, kweet zich voortreffelijk van zijn taak om Bree op de landkaart te zetten.

Oorzaak van al dat ontiegelijk vroege getelefoneer was de tennismatch van Kim Clijsters tegen de Amerikaanse Jennifer Capriati tijdens de halve finale van de Australian Open.

En omdat Bree zijn topsporters in de armen sluit, vond Jo Coenen, patron van café De Croon het niet meer dan vanzelfsprekend dat hij inging op de vraag van de schepen voor ,,rechtstreekse tennismatchuitzendingen''.

,,Zorg maar dat je tegen 5 uur in De Croon staat'', was de aanmaning van de redactiechef. Chef is chef, en dus omstreeks 4.30 uur stapten we De Croon binnen waar ons ochtendhumeur onmiddellijk zuur opbrak.

De eerste set van de andere halve finale tussen Hingis en Seles was nog maar net begonnen, wist een van de gasten met een brede grijns te vertellen. De vroege en plichtsgetrouwe vogels werden weeral eens niet beloond voor hun ochtelijke stappen, vloekte ik binnensmonds. Dromend van een warm bed, dan maar naar de koffie, die er vlotjes binnenging.

De commentaren op de wedstrijd tussen Hingis en Seles getuigden overigens van veel inzicht in het spelletje met de bal, daar in Bree. Hingis moest het vooral hebben van haar fraaie benenspel, noteerden we. Ook het ranke lijf sprak de kenner wel aan. Bij Seles maakte de ,,dierlijke kreun'' die te horen viel bij elke slag indruk.

Intussen strompelden de slachtoffers, die De Gendt had opgetrommeld, met mondjesmaat binnen. Naarmate de klok verder tikte, werden de verwelkomingen steviger en hartelijker. De tapkraan deed zijn werk.

Toen Clijsters en Capriati eindelijk de tenniscourt binnenstapten, was het al vlug ambiance. ,,Kijk eens wat een stevige tred. Ze heeft het toch, onze Kim. Jaja, en zeggen dat die hier in de zomer al eens op het terras heeft gezeten. Stijl, dat heeft ze. En een stevige slag. Die Amerikaanse zal er nogal van lusten. Weet dat maar goed.''

De overtuiging was er: de match zou in het voordeel van Kim uitdraaien, geen twijfel mogelijk.


Curryworsten
De cafébaas liet intussen enkele kommen gefrituurde curyworsten rondgaan, wat in dank werd afgenomen. De worsten werden gevolgd door boterhammen met kipkap en kaas.

De tennissupporters spoelden een en ander door en nestelden zich voor de tv. De eerste set werd er nog gesupporterd met een voorzichtige aanloop. Toen Kim de tweede set volledig naar haar hand zette en die ook vlot binnenhaalde, was er echter geen houden meer aan. De supporters, intussen al met meer dan zestig, veerden recht en staken het vingertje in de lucht. ,,Je zal zien, ze gaat door naar de finale. En neen, we dulden geen tegenspraak. Kim zit goed, dat zie je zo.''

In de derde en beslissende set leek het als de wereld in dat stukje Bree verging. Kim kwam er niet meer aan te pas, in De Croon kon je een speld horen vallen. Toen Capriati dan als winnaar van het veld stapte, was de sfeer onder het vriespunt gezakt.

,,Spijtig, ze had het in handen. Maar ze is nog jong en kan nog veel leren. Wacht maar af.'' En wat ons betreft, liefst op een ,,menselijker'' uur.

U wil onze betalende artikels lezen maar nog geen abonnement nemen? Meld u aan en proef gratis van  plus-artikels.

Lees gratis ›

Geen betaalgegevens nodig