De Uganda Kids van het Atheneum Zaventem zijn zonder moeilijkheden aangekomen in Uganda. Voor velen zijn de ogen al open gegaan. Als je hun relaas leest, weet je het. Ze tellen de blaren op hun handen; gaan op zoek naar drinkbaar water en zijn de droge rijst, spaghetti, kip en koeienstoofvlees beu. ,,Mama, als ik thuis kom maak dan macaroni met kaassaus en hesp klaar'', klinkt de noodkreet uit N'Kozi.

De vlucht van vorige woensdag verliep best. De dag nadien konden ze vaststellen dat de plaatselijke bevolking hen graag zag komen. Vrijdag betekende de start voor het graven van funderingen voor het schooltje in N'Kozi. Het strooien gebouwtje moet plaats maken voor een stenen optrekje met vier klaslokalen.

,,We moeten werken met hark en schop. Hier hebben ze nog nooit een bobcat gezien. Door zo'n manier van werken kweek je binnen de kortste keren blaren op je handen'', geven de Kids vanuit Uganda mee.

Zondagmorgen wakker worden na een goede nachtrust (uitgezonderd Saïdja die kampte met gebroken bedspaken) ging al even soepel als het buigen van een droge stok. Maar na het nuttigen van weer eens worstjes en droge korstjes, moesten de werkhandschoenen weer aan. Het werd een hele aanpassing. Zodanig dat de crewleider ,,Jovi'' zichzelf een tik tegen de kop gaf met zijn eigen houweel.

,,Warm is het er wel. We hebben Liesbeth dan maar gepromoveerd tot ,,watermadam'' en die doet dat best. Toch ging het niet snel genoeg en Hilde, Kevin en Maarten wilden het als echte Belgen oplossen met geld. Aan het eerste kraampje kochten ze 24 passievruchten. Voor nog geen halve euro. Wat verder vonden ze toch een kraampje met water in flesjes en op de terugweg kochten ze ook nog mastodonten van ananassen en watermeloenen voor evenveel geld als wij in België voor een appel betalen'', luidt het relaas verder.


Dwergen
Naargelang het verblijf vordert, neemt de spierpijn toe. Het hakritme kan volgens de Uganda Kids vergeleken worden met dat van de zeven dwergen. Voor het wegschuppen van de aarde hebben ze echter negen dwergen nodig.

Maar ze stellen het goed, dat mag het thuisfront weten. Ze hebben ook wel de tijd om wat te relaxen, op hun effen te komen, een dagboek bij te houden en gitaar te spelen. De kakkerlakken nemen ze er als vriend bij en als ze aan het einde van de dag in slaap vallen, is het gebrom van de vliegen zelfs een rustgevend geluid.

Maar ze gaan door.