Maria Timmermans uit Mazenzele houdt al vijftig jaar café in Mazenzele. Vandaag is het een halve eeuw geleden dat ze in Den Bruinen haar werk van barmhartigheid (de dorstigen laven) begon.

Ze redt het al 28 jaar alleen. Haar man, bieruitzetter Marcel Meert, stierf op 42-jarige leeftijd. En een sluitingsdag heeft ze ook al niet. Maria Timmermans: ,,Alleen 's zondagsmiddags doe ik een paar uur dicht. Ik kan mijn café nooit lang missen.''

,,In de beginjaren ging het slapjes in de week en trokken we alleen zondag veel volk. Nu is het tijdens het weekeinde zeer druk. Dan komt mijn dochter helpen. Ik blijf 's avonds nooit laat open. Topdagen zijn de inkorving van de duiven en het binnenbrengen van de constateurs , de Gildefeesten, de wielerkoersen en de kermis.''

Liggen de gouden jaren van het cafébezoek al niet een tijdje achter de rug?

,,Zeer zeker, maar in een klein dorp als Mazenzele zijn er toch nog vier café's en ik heb de hele dag door goed mijn werk.''

Heb je nog klanten van het eerste uur?

,,De meesten zijn overleden. Ik heb er nog die hier al als kind over de vloer kwamen. En de facteur houdt hier traditioneel zijn middagpauze. De jonge mannen mogen van hun lief niet meer op café, vind ik. Ik zie van langsom minder jongeren over de vloer komen.''

Komen ook vrouwen alleen op café in Mazenzele?

,,Er zijn er die nog altijd niet durven, maar het aantal vrouwen dat alleen op café komt, gaat in stijgende lijn. Dat taboe is aan het verdwijnen.''

Lieg jij tegen de vrouwen die vragen of hun echtgenoot op café zit?

,,Ja, maar dan zeg ik aan betrokkene dat hij het onmiddellijk moet opstappen. Ik wil niet hebben dat ik op een leugen word betrapt.''

Almaar dezelfde praat aanhoren, gaat dat niet vervelen?

,,Het gaat over de duiven, de koers, en de rekening van de consumpties. Veel krediet geef ik niet. Ik blijf het plezant vinden ja, drink al eens een pintje mee, trakteer ook eens. Ik ga ermee door totdat mijn appartement af is en ik een huurder vind. Maar dat wordt niet gemakkelijk.''