Voor Roland The Needledoctor Van Beeck, bekend in het wereldje van de Vlaamse tatoeëerders, mag het land van Uncle Sam voortaan van de wereldkaart worden gegomd. Samen met een vriend vertrok hij een paar dagen terug naar Idaho, om er een indianenreservaat te bezoeken. Veel indianen heeft hij niet gezien. Wel de binnenkant van een cel op de luchthaven van Atlanta. Een 19 jaar oude jeugdzonde in België zorgde voor een voortijdig en abrupt einde van de langverwachte reis.

Toen needledoctor Van Beeck zich met zijn vriend aanmeldde aan de balie van de immigratiedienst in Atlanta, liep het fout.

Roland: ,,We moesten er wachten op een vlucht naar Salt Lake City, om nadien verder door te reizen naar Idaho. Terwijl het nummer van mijn reispas werd ingetikt, vroeg een ambtenaar me of ik ooit veroordeeld was. Ik heb daar eerlijk op geantwoord. Negentien jaar terug liep ik in België ooit een boete en een voorwaardelijke gevangenisstraf op voor het gebruik en bezit van 90 gram marihuana. Op de groene kaart die we moesten invullen, had ik negatief geantwoord op de vraag of de ondergetekende ooit een straf van meer dan vijf jaar had gekregen voor bezit van toxische stoffen. Wat overigens ook de waarheid is.''

Volgens Van Beeck gedroegen de Amerikaanse ambtenaren zich vanaf dat moment heel arrogant. ,,Verdachten ze me onterecht van valsheid in geschrifte? Zonder veel uitleg werd ik in ieder geval meegenomen, er werden vingerafdrukken en foto's genomen. Nadien werd ik met een Cubaan, een Peruaan, een Nederlander en een Braziliaan in een cel gestopt. Voor die mensen was het eveneens onduidelijk waarom ze plotseling achter de tralies belandden. Veel woorden maakten de Amerikanen niet vuil aan ons. Ik voelde me echt behandeld als een beest. Bovendien bleef mijn vriend heel de tijd zonder informatie.''


Alternatief
Nadien werd Van Beeck overgebracht naar een andere cel op de luchthaven. ,,Ik zat daar met zes man in een cel met slechts twee zitplaatsen, te wachten op een terugvlucht naar Brussel. Ik kon er geen touw aan vastknopen. Goed, ik zie er nogal alternatief uit: lang haar, tatoeages, een oorring. En wat dan nog? Is dat een reden om iemand als een crimineel te behandelen? Ik vermoed dat die uitschuiver van bijna twintig jaar geleden nog steeds verspreid wordt door Interpol. Nochtans heeft men daar in andere landen nooit moeilijk over gedaan. Goed, mij zien ze daar in ieder geval niet meer terug. Mijn vliegtuigtickets kostten me 26.000 frank. Daarvoor heb ik alleen de binnenkant van een cel gezien, en heel die tijd welgeteld één kopje koffie gekregen. Een duur kopje als u het me vraagt.''