Zelden een positievere boer ontmoet dan Stefaan Decraene (33), vierde generatie op ,,Le Grèbe'', in de Kleithoekstraat. ,,Vooral mijn grootvader Alois maakte furore omdat hij de weerstand hier tijdens de Tweede Wereldoorlog onderdak bood. Hij had ook een melkveebedrijf, maar hij zou zijn ogen niet geloven als hij terugkwam.''

Stefaan Decraene, één van de 35 resterende actieve landbouwers in Waregem, vernieuwde alle stallingen. ,,Het gaat om een schuur van 20 op 14 meter en een speciale box voor de pas geboren kalfjes en hun moeders, van 8 op 20 meter. Daarmee verandert heel het vooraanzicht van de hoeve, die je zeer goed opmerkt van op de E 17. De historische aanduiding ,,Le Grèbe'', die verwees naar de codenaam van de hoeve bij het verzet, wordt na restauratie teruggeplaatst door de stad, evenals de gerenoveerde gedenkplaat.''

,,We zijn trots dat we de hoeve in stand kunnen houden. Ik tuimelde na het overlijden van mijn vader Germain (1990) halsoverkop in de stiel. Ik behaalde wel het graduaat landbouw in Roeselare. Tot 1997 werkte ik samen met moeder Margriet Naert. Sinds 1998 baat ik de hoeve alleen uit. We hebben vijftig melkkoeien en vijftig fokbeesten en kalfjes.''

Indien zijn voorvaderen zouden terugkeren naar de hoeve, zouden ze raar opkijken. ,,Alle dieren zijn uitgerust met een apart zendertje dat alle mogelijke gegevens bijhoudt. Zo weet ik op elk moment hoeveel melk een koe gaf en hoeveel voedsel en krachtvoer ze die dag nog nodig heeft. Ze zouden nog meer verschieten als ze het recipiënt zien met het geselecteerd stierensperma. Dat wordt bewaard in een vat met vloeibare stikstof. Je kan sperma uitkiezen aan de hand van prachtige brochures, zelfs van Amerikaanse en Canadese stieren.''


Reglementen
Stefaan Decraene is niet echt enthousiast over de (over-)reglementering in de sector. ,,We hebben onder meer een tweejaarlijkse IKM-controle en ook de boer moet jaarlijks naar de dokter. Sommige normen zijn natuurlijk noodzakelijk. Onze toekomst wordt door het melk- en mestquotum volledig bepaald. Vorig jaar mocht ik één koe meer op stal hebben dan in 2000. Maar ik maak me ook niet ziek in al die reglementen. De papierberg is een kolfje naar de hand van echtgenote Caroline. Zij is boekhoudster van vorming. Ik kan me volledig wijden aan de beesten. Dat is mijn grootste plezier want zonder deze stiel zou ik niet kunnen leven. En misschien zet één van mijn vijf zonen de stiel wel verder?''

Of het kroostrijke gezin niet aan handen en voeten gebonden is door het werk van Stefaan? ,,Je moet uiteraard weekdag en zondag op post zijn. Als we er eens enkele dagen tussenuit willen met de kinderen, kunnen we rekenen op mijn broer Ignace. Maar na enkele uren verlang ik alweer naar de beesten.''