Ria Eloot is in Lebbeke en Opwijk gestart met een petitie. De moeder van de verongelukte Ely Van Loon (14) hoopt met de verzamelde handtekeningen haar roep tot meer fietsveiligheid op de Steenweg naar Lebbeke in Opwijk en de Opwijksestraat in Lebbeke kracht bij te zetten.

Een maand geleden verloor de levenslustige leerling van het Vrij Katholiek Onderwijs in Opwijk het leven, toen hij met de fiets op weg was naar school.

Ria Eloot hoopt over afzienbare tijd 5.000 handtekeningen te kunnen afgeven aan de burgemeesters van Opwijk en Lebbeke. De petitie wacht op handtekeningen in enkele winkels in beide gemeenten, maar ook in scholen in de brede regio. De broers en zus van Ely, Tom, Bert en Sofie, doen zowat alle scholen aan.

,,Eén school in Dendermonde weigerde op een arrogante manier. Wij hebben daar niets mee te maken'', verheft Ria Eloot haar stem. ,,Mijn kinderen hebben ook aangebeld bij de man, die dwarsligt om het fietspad langs de spoorweg te kunnen realiseren. Ze zijn hem een doodsprentje gaan afgeven. Hij vroeg of zij misschien geld hadden om zijn huis te kopen. Hij was verontwaardigd dat ze hem opzadelden met schuldgevoelens.''

,,De realisatie van het veilige fietspad zou een geweldige troost voor me zijn'', houdt Ria zich sterk. ,,Ely reed altijd langs 't Hoeksken, maar ik vond dat nog gevaarlijker. Op de Steenweg naar Lebbeke rijden de leerlingen in groep. Dat vond ik veiliger. Het was nog maar de tweede keer dat hij langs die weg reed. Ik heb samen met Ely de weg nog gedaan. We hebben vroeger altijd samen met de fiets gereden. Zo waren wij in Opwijk gekend . Verschillende kinderen hebben het ongeval zien gebeuren. Ze hebben nog altijd hulp nodig van Slachtofferhulp.''

,,Hij is op 24 september om 8.08 uur verongelukt'', vergeet Ria nooit meer. ,,Zijn verhakkelde fiets doe ik niet weg. Ik dacht hem eerst neer te poten op de plaats van het ongeval. De mensen moet zien waar hij om het leven kwam. Maar dat is mij afgeraden. Op de plaats van onheil zullen we een gedenkteken oprichten.''

,,Ik heb hem nog een week bij mij thuis gehad. Daar stond ik op. We woonden hier nog maar twee maanden. Mijn kinderen en ik hebben op die manier beter afscheid kunnen nemen van hem. We hebben hem nog kunnen aanraken. Zijn kamertje heb ik helemaal ingericht als aandenken aan hem.''

,,Ook ik krijg nog hulp van Slachtofferhulp. Ook van een psycholoog van de verzekeringen. Het meest heb ik echter aan de werkgroep van mijnheer Vandewalle, de vader van een verongelukte jongen. Het zijn zij die mij aanraden om een gedenkteken op te richten.''

,,Ik ga elke dag naar de plaats van het ongeval'', mijmert Ria. ,,Zijn vader (we zijn gescheiden) zelfs verschillende keren per dag. Ik krijg vele troostende maar ook hartverscheurende brieven'', besluit ze. (EGO)