Voor Patrick Depuydt (50) is het bang afwachten of hij straks nog een job vindt. Het is pure noodzaak zelfs. ,,Ik heb twee kinderen. De oudste is schrijnwerker. Die kan al op eigen benen staan. Voor onze jongste moet ik echter blijven werken en de kost verdienen. Een schande dat ik op deze manier mijn job verlies.''

Patrick Depuydt woont met zijn gezin in de wijk Tomberg, Beveren-Leie. De dagelijkse fietstrip van en naar Interlin hoort er vanaf maandag niet meer bij. Door de verplichte sluiting zit hij (voorlopig?) zonder werk.

,,Ik ben vijftig. Waar kan ik op die leeftijd nog aan de slag? En zeggen dat ik al heel mijn leven hard heb gewerkt. Ik ben geboren met een handicap aan mijn been en was in mijn eerste tien levensjaren meer in het ziekenhuis dan thuis bij mijn ouders. Vanaf mijn veertiende ging ik in het vlas werken. Zo overwon ik mijn handicap.''

,,Nadien volgde de textiel en dan was het Interlin. Ik heb eerst de kost verdiend voor mijn ouders. En sinds mijn huwelijk dertig jaar geleden voor vrouw en kinderen. Door mijn handen te gebruiken heb ik een mooi huis kunnen bouwen. Een geluk dat het nu is afbetaald. Maar ik moet voor onze jongste nog aan werk zien te geraken. Die heeft extra lessen nodig en dat vraagt veel geld. Beseffen degenen die deze fabriek mee hielpen sluiten wel wat ze aangericht hebben? '' (DJW)