Op de startavond van het nieuwe werkjaar van het Christelijk Werknemersverbond (ACW) Midden- en Zuid-West-Vlaanderen in trefcentrum Het Raamhof aan de Wijngaardstraat in Kortrijk, werd verbondssecretaris Marc Vandenberghe (59) feestelijk uitgewuifd. Bij zijn professioneel afscheid mocht hij samen met zijn vrouw Chris als eerste een taartenbuffet aansnijden. Voordien werd de secretaris in alle toonaarden bejubeld voor veertig jaar ACW-dienst.

Marc Vandenberghe sloeg eigenlijk al op 30 juni de kantoordeur achter zich dicht. Hij wordt als bruggepensioneerde opgevolgd door Luc Decavel, die eerder bij de textielcentrale werkzaam was. Nu volgde het officiële afscheid.

Jenny Mestdagh, die als vrijwilliger het ACW-verbond voorzit, had de sterren gelezen om de figuur van Vandenberghe te schetsen: ,,Iemand die soms verstrooid en chaotisch bezig was, iemand die bij voorkeur verscheidene dingen tegelijk aanpakte maar geleefd heeft voor en door de beweging'', sprak ze.

In zijn laudatio hing Hugo Verhenne, nationaal KBG-voorzitter en zelf lange tijd voorzitter van datzelfde ACW-verbond, de gevierde figuurlijk op aan vijf kapstokken: die van de mens Vandenberghe, die van de vriend, van de man van verantwoordelijkheid, van de toekomstgerichte en die van een gelovig idealist. Hij voegde er zelfs nog een zesde kapstok aan toe: die van echtgenoot, vader en opa.

Marc Vandenberghe zat als leerling hout in het VTI toen hij werd aangesproken om lid te worden van de KAJ, waarvan hij in 1962 vrijgestelde werd. Zoals Hugo Verhenne fraai parafraseerde, bezat hij de twee kenmerken van het hout dat zijn eerste liefde was: hij had de hardheid en soms ook de afstandelijkheid van het harde beukenhout en de zachtheid en aangenaam geurende van sandelhout. Ook daarin bezat hij, wat Verhenne noemde, les défauts de ses qualités.

In 1971 kwam Vandenberghe als vormingsverantwoordelijke in dienst van het ACW in Kortrijk. Toen zijn voorganger Alex Raepsaet in 1981 overleed, werd de adjunct-secretaris die Vandenberghe toen was, secretaris, wat hij tot bij zijn afscheid zou blijven.

Vanuit die functie stond hij ook dicht bij de politiek, deelde in de gelukkige momenten van de overwinning maar ook in diepmenselijke ontgoochelingen van zij die beter gescoord hadden dan voorheen maar er door de grilligheden van het politieke spel niet meer bij waren.

,,Op 15 oktober trek ik de woestijn in om een sabbatjaar door te maken en mij te bezinnen over mijn nieuw leven'', zo besloot de gevierde, waarna hij met zijn vrouw Chris als eerste mocht aanschuiven aan een royaal taartenbuffet. (BVC)