Waarom?'' Eén woord, bovenaan het sobere bidprentje, vat de emoties samen van zowat iedereen die gisterochtend in het Sint-Amanduskerkje van Moortsele afscheid kwam nemen van Wim Van Gremberghe, Ann Danckaert en zoon Cedric. Compleet onbegrip, maar geen wrok ten aanzien van de bankdirecteur uit Scheldewindeke, die zijn echtgenote en hun enig kind van dertien in zijn wanhoop meenam in de dood. En vooral heel veel verdriet.

Ook bij de klasgenoten van Cedric, die ontroerend een laatste groet brachten aan ,,de toffe jongen met de glimlach''.

Du, bist alles... De wereldberoemde melodie van Peter Maffay zette meteen pakkend de toon voor de drievoudige uitvaart na het familiedrama dat vorige week heel Oosterzele schokte: Wim Van Gremberghe doodde toen zijn vrouw Ann en hun zoon Cedric, en maakte zelf een eind aan zijn leven op de spoorlijn Gent-Zottegem. Het stemmige kerkje van Moortsele -- waar Cedric dertien jaar geleden gedoopt werd -- was veel te klein om de zowat duizend sympathisanten een plaats te bieden. Honderden mensen moesten de plechtigheid buiten volgen.

Vooraan in de kerk de drie lichtbruine kisten. Verzegeld en bedekt met bloemen. Op elke kist een kleurenfoto en op die van Cedric ook nog een gele tennisbal. ,,Het leven wordt vaak te mooi voorgesteld. Geluk is niet voor iedereen bereikbaar. Sommigen zitten gevangen in een diepe put. Wie zal ooit kunnen peilen hoe groot de vertwijfeling was?'' Pastoor Norbert De Baere kon in zijn begroeting evenmin een antwoord geven op de vraag die op ieders lippen brandde.

Ook in de korte homilie geen plaats voor wrok of haat. ,,Als drie jonge levens zo abrupt verdwijnen, overheersen machteloosheid en ontreddering. Was het angst, moedeloosheid of verwarring? Niemand zal ooit het antwoord kunnen geven.'' Dezelfde taal op het bidprentje, maar dan van de familie: ,,Allerliefste Wim, je mama en papa en wij allen vergeven u.''


Bloemenhulde
De klasgenoten van Cedric van de 1ste latijnse A van het college van Melle hadden een grote inbreng in de plechtigheid. Voor de offerande legden zij één voor één een witte bloem op de kist van de vermoorde jongen neer. Nicholas Welleman probeerde het verdriet van de leerlingen en de leerkrachten te verwoorden. ,,Cedric was een jongen met een hart voor iedereen. Een jongen met karakter en oprechte bedoelingen. Hij hielp ruzies beëindigen en iedereen mocht altijd met hem meespelen. Voor ons was hij de jongen met de glimlach, het prototype van een gezonde en vriendelijke mens.'' Waar Dries Vandewalle nog in een gedicht aan toevoegde dat het zonder Cedric niet meer zo fijn is op school.

Nadat het Still, still, still en Panis Angelicus van Helmut Lotti in de kerk had weerklonken, vatte de vader van Wim Van Gremberghe bij de kist van zijn zoon, schoondochter en kleinzoon nog eens de onmacht samen: ,,Waarom, Wim?''

U wil onze betalende artikels lezen maar nog geen abonnement nemen? Meld u aan en proef gratis van  plus-artikels.

Lees gratis ›

Geen betaalgegevens nodig