Toen een forse hertenbok goed vier weken geleden Eric Goedhuys op zijn gewei schepte, meende de onfortuinlijke jager dat zijn einde nabij was. Intussen is hij na een verblijf in het ziekenhuis in Luik weergekeerd naar huis. Hij is nog niet volledig genezen van zijn Ardens avontuur, maar alweer voldoende bij de pinken om de bijna dodelijke botsing in het bos in geuren en kleuren te beschrijven.

Eric vergeet het ooit. Hij trad op als jachtheer, verantwoordelijk voor de goede gang van zaken én het welzijn van de ongeveer twintig jagers en evenveel drijvers. Het gezelschap maakte zich op voor een jachtpartij op everzwijnen, herten en reewild in een bos (zowat 28.000 ha) in de buurt van Marche-en-Famenne.

Aan zo'n jacht is altijd risico verbonden. Eric: ,,Na afspraken over hoe de jacht zou verlopen en hoe we zouden tewerk gaan vroeg ik speciale aandacht voor de veiligheid. De munitie is dodelijk tot op zowat 1.000 meter. Zelf trok ik als drijver mee het bos in.''

En bij de tweede jachtronde gebeurde het. ,,De drie meter hoge dennenbomen vormden een groene muur. We waren zowat dertig meter het bos in toen een zwaar hert rakelings naast mij scheerde. Ik keerde mij om maar besefte niet dat een tweede even groot exemplaar volgde. Dat dier nam mij op zijn gewei. Ik werd vijf meter meegesleurd en vloog tegen de grond.''

Eric ontsnapte op het nippertje aan de dood: ,,Mijn wonde was negen centimeter diep en had een doorsnee van vier centimeter. Er was een slagader geraakt, maar gelukkig was mijn wervelkolom niet gewond.''

Normaal rent een hert in snelheid met het gewei naar achteren om niet gehinderd te worden door takken of obstakels. Eric had de pech dat het dier zijn gewei naar voor had gericht. ,,Wellicht wou het nog afremmen toen het mij in de gaten kreeg.''


Bloedverlies
,,Ik voelde geen pijn maar alleen maar warmte. De warmte van het bloed dat ik verloor. Ik riep naar de drijvers om hulp. Die panikeerden, één jager -- echtgenoot van een verpleegster -- behield zijn kalmte en redde wellicht mijn leven. Hij corrigeerde mijn oncomfortabele lighouding. Ik was bang voor altijd verlamd te zijn, maar de man testte mijn spieren en na enige tijd voelde ik weer leven in mijn benen en mijn voeten'', aldus de kalvermester uit Boutersem.

De hulpdiensten werden verwittigd, maar het duurde wat voor ze in het bos ter plekke waren. De sirenes en zwaailichten trokken de aandacht van de vrouwen van de jagers verderop in het chalet. Sabrina belde Eric op zijn gsm: ,,Wat zou er gebeurd zijn? Het duurde en duurde voor ik antwoord kreeg. Tot iemand de rinkelende GSM uit Erics zak haalde.''


Helikopter
Om tot bij de gekwetste te komen met de draagberrie moesten ze met een groot kapmes een weg hakken door het groen. Dan reed de ziekenwagen met de voor zijn leven vechtende Eric zich vast in de diepe bandensporen in de modder van het bos. Met de hulp van twintig duwende mannen en vier jeeps bereikte de ziekenwagen de berijdbare weg. De dokter liet een helikopter oproepen. Agenten op de motor legden het verkeer op de E 411 stil om de helikopter te laten landen.

,,Een dag later werd ik wakker in het ziekenhuis van Luik'', besluit Goedhuys zijn verhaal. Erics vrouw Sabrina, zijn ouders en enkele vrienden zorgden ervoor dat de boerderij blijft draaien. De 800 mestkalveren in de stal moeten gevoederd en verzorgd worden. Intussen telt de jager zijn snel helende littekens en kijkt hij naar een zelfgedraaide film over jagen, bossen en grofwild. Het kriebelt al opnieuw.