Myriam Van Varenbergh uit de Thaborstraat stuurde elke Dilbeekse schepen een brief om de toestand van haar straat aan te klagen. Ze is niet de enige uit de buurt die vindt dat de gemeente dringend werk moet maken van de toestand. De eerste petitie is vijftien jaar oud.

De Thaborstraat is een smalle, kronkelende straat die uitgeeft op de Kattebroekstraat, vlakbij op- en afrit 12 van de ring. Ze is populair bij chauffeurs die de Ninoofsesteenweg willen vermijden om naar Anderlecht of Molenbeek te rijden, zeker nu de snelheidslimiet op de Ninoofsesteenweg lager ligt en de vele camera's snelheidsduivels flitsen.

,,De straat is niet breed genoeg voor tweerichtingsverkeer. Als men er toch de twee rijrichtingen wil behouden, moet de straat verbreed worden of moeten er minstens uitwijkplaatsen zijn. Snelheidsremmers zijn nodig, de auto's komen van een brede straat, De Bergen, die bergaf loopt en hebben een hoge snelheid als ze in de Thaborstraat aankomen. Het is erg gevaarlijk voor de fietsende schoolkinderen die hier dagelijks voorbijkomen'', somt Myriam Van Varenbergh op.

In 1987 bezorgden de bewoners van de Thaborstraat en De Bergen het gemeentebestuur al een petitie. De problemen van toen zijn nog altijd actueel: sluipverkeer, ook van vrachtwagens, bewoners die hun auto niet meer op straat durven parkeren omdat hun spiegels afgereden worden en de vele jonge gezinnen die hun kinderen niet op straat durven laten spelen.

,,Die petitie is zonder gevolg gebleven, er is zelfs geen antwoord op gekomen'', zegt Myriam Van Varenbergh. ,,In 1994 is er nog eens een vraag van de buurt geweest. Toen kregen we als antwoord dat de gemeenten een studiebureau zou aanstellen om de zaak te onderzoeken. Dat zou misschien een rotonde voorstellen! Uiteindelijk is er niets veranderd''.


Water
Myriam Van Varenbergh bleef regelmatig brieven schrijven, zonder veel resultaat. Intussen kwamen er waterproblemen bij.

,,Door het zware verkeer dat hier altijd over voetpaden rijdt, waren de boordstenen kapot. Daarbij komt dat de rioolkolken weinig geruimd worden, er is trouwens maar aan één kant van de straat afwatering. Het resultaat was dat bij zware regen het water over mijn oprit de garage binnenstroomde. Ik heb toen opnieuw de gemeente gecontacteerd en ze beloofden dat via het werkprogramma de putjes zouden geruimd worden. Ik heb daar nog niet veel van gezien''.

Van Varenbergh liet op eigen kosten haar voetpad heraanleggen en de boordstenen vervangen, maar ze vreest dat dat verloren kosten zijn als de gemeente de straat niet aanpakt. Het sluipverkeer rijdt immers voortdurend over de stoepen en opritten omdat er geen plaats is om een andere wagen te kruisen. De buurtbewoners zijn dat zodanig beu dat de meesten hun oprit beschermen met betonblokken, stukken boomstam, paletten, ...

Myriam Van Varenbergh schreef onlangs nog eens naar het gemeentebestuur. Om zeker te zijn dat alle schepenen op de hoogte zijn, kregen ze elk een brief op hun privéadres bij wijze van ,,ingebrekestelling''.

,,Het is echt gevaarlijk, je kan nog niet met een buurman een babbel doen of ze rijden je omver. Enkele weken geleden stond ik -- met richtingaanwijzer aan -- te wachten tot de tegenliggers voorbij waren om mijn oprit in te rijden. Een chauffeur achter mij stapte uit zijn wagen om me de huid vol te schelden omdat ik daar stond!''