Het Davidsfonds van Sint-Pieters-Leeuw overhandigde het Vic Feytons-diploma aan Gordelpionier Mija De Greef uit Sint-Genesius-Rode. Het erediploma is weggelegd voor mensen die zich bijzonder verdienstelijk hebben gemaakt op cultureel of Vlaams vlak. Mija De Greef, ook regionaal perscorrespondente voor deze krant, nam twintig jaar lang de organisatie van het gordeltrefpunt Rode op zich maar zette nu een punt achter deze activiteit.

^

  • Een Rodenaar die in Sint-Pieters-Leeuw een Vlaamse onderscheiding krijgt. Klinkt dat niet vreemd ?
  • ,,Om eerlijk te zijn, was ik ook verbaasd toen ik het nieuws van het erediploma vernam. Ik ben er wel blij mee en het krijgt een ereplaats in mijn Gordelcollectie. Maar als je wat dieper nadenkt: in Sint-Pieters-Leeuw leeft dezelfde taalgevoeligheid als in Sint-Genesius-Rode. Ook hier moet men voortdurend op zijn hoede zijn, zoals nogmaals werd bewezen met de aanstelling van een feitelijk tweetalige vrederechter in Leeuw.

    Bovendien doet De Gordel elk jaar Sint-Pieters-Leeuw aan, zodat Leeuw mee profiteert van de basisgedachte van het evenement: aantonen dat de Rand een volwaardig stukje Vlaanderen is''.

  • Twintig jaar Gordel, hoe kijk je daar op terug?
  • ,,Met zeer veel plezier. Ik heb het altijd graag gedaan, al liep ons pad niet altijd over rozen.

    Twintig jaar geleden ben ik eigenlijk bij toeval in de organisatie gesukkeld. Het was de tijd van de actie Ik houd van alle mensen die het Vlaams karakter van onze gemeente eerbiedigen . Ik was toen actief in het jeugdwerk in Rode en op vraag van Jef Savenberg kwam ik naar een vergadering om bierviltjes te helpen inpakken.

    Ik ben de vergaderingen blijven volgen. Als sluitstuk van de actie wilden we met de hulp van de wielertoeristen uit Den Hoek een fietstocht in de Rand organiseren. Het werd de eerste Gordel, met volgens de overlevering precies 1.302 deelnemers. Een onverhoopt succes, zodat we jaar na jaar het evenement bleven herhalen''.

  • Waren er ook frustraties?
  • ,,Natuurlijk. Je kan je wel indenken dat Fransgezinde gemeentebesturen in de Rand ons niet graag zagen komen. Dwarsliggen, beslissingen zo lang mogelijk uitstellen, medewerking tot het minimum beperken...: dat is iets waarmee we hebben moeten leren leven. Ook intern waren er soms spanningen. We hebben op een bepaald ogenblik moeten vechten om Rode als hoofdplaats van de Gordel te behouden, omdat dit symbolisch zo belangrijk was voor ons''.

  • Wat waren de prettige kanten?
  • ,,We hebben de Gordel zien groeien van een klein evenement tot het grootste in zijn soort in Vlaanderen. Dat is vooral gebeurd nadat Bloso mee zijn schouders onder de organisatie heeft gezet. De meest prettige gedachte is dat de Rand een eigen plaats op de kaart heeft gekregen als een volwaardig brokje Vlaanderen. We hebben de mensen laten zien dat wij als faciliteitengemeente geen apart ras zijn. Alleen is het jammer dat van de Gordelaars slechts een kleine minderheid de Vlaamse oorsprong van de Gordel kent''.

  • Volgt er een zwart gat, nu je stopt als medewerker aan de Gordel?
  • ,,Zeker niet. Ik heb handen te kort om de dingen te doen die ik graag doe. Ik ben ook actief in het Davidsfonds in Rode, in VTB, in de culturele raad in Rode en noem maar op''.