Aline Vermeiren praat even bevlogen over haar goede werken als ze er zich voor inzet. Haar kelder is voortdurend gevuld met goederen die de mensen bij haar afzetten. Voor Wereldmissiehulp verzamelt ze kapotte horloges, op vraag van het Roemeens episcopaat verzamelt ze materiaal om dokters in enkele bergdorpen te helpen. Tussendoor probeert ze tijd te vinden om als Foster-ouder een briefje te schrijven aan het Boliviaans jongetje dat ze financieel steunt, haar derde kindje-op-afstand in twintig jaar. Of staat ze op de markt met de kaarsen van de Bond Zonder Naam.

,,Als we de goederen aan u geven weten we dat het goed terechtkomt, zeggen de mensen mij. We zijn niet vaak thuis, maar als we thuiskomen vinden we meestal wel pakketten aan onze voor- of achterdeur. Onze kelder krijgen we nooit meer leeg, vrees ik. Soms vragen ze ons om huizen leeg te maken, na een overlijden. Ik verdeel die goederen over de verschillende organisaties, naargelang de noden. In september vertrekt weer een konvooi naar Roemenië. Onze hele familie doet altijd wel iets. Onze zoon is getrouwd met een Roemeense onderwijzeres Frans en die doet voor het Roemeniëcomité veel vertaalwerk. Ook aan de ziekenvakanties houden we veel blijvende contacten over, mensen die bezoekjes verwachten. We vragen ons soms af bij wie we eerst moeten gaan'', mijmert Aline. (RDS)