Mark De Bie heeft een grote liefde voor geschiedenis. Hij leest, studeert, bijt zich vast in een periode en distilleert er een vaatje literatuur uit. Met De Windheks geeft hij een stem aan Alma Mahler, vriendin en maitresse van grote 20ste eeuwse kunstenaars. In een psychotische monoloog spreekt ze met haar Oskar Kokoschka over haar relatie met hem, met Gustav Mahler, Gustav Klimt en Richard Strauss. Een schets van een artistiek-woelige tijd in het hoofd van een emotioneel rijke vrouw.



  • In je romans wordt het alsmaar duidelijker: Marc De Bie heeft een voorliefde voor geschiedenis...
  • De Bie : ,,Ontegensprekelijk. Ik ben geen journalist, ook geen chroniqueur. Een journalist geeft een directe interpretatie. Ik teken ook niet uitsluitend feiten op. Met geschiedenis ga je een stap verder, noem het een soort beschouwende journalistiek . Ik lees, studeer, zoek een eigen invalshoek. Dat werk meng ik met mijn eigen culturele bagage. Al van mijn tiende luister ik naar opera, ik ben opgevoed in een cultureel milieu. Thuis hingen schilderijen aan de muur, er stonden boeken op de plank. Die interesse, dat heb je voor altijd meegekregen. Daarbij komt natuurlijk de ambitie om aan de geschiedenis een literaire bijdrage te leveren.

  • Hoe selecteerde je Alma Mahler als hoofdfiguur?
  • ,,Het boek kwam eigenlijk eerder toevallig tot stand. Oorspronkelijk werkte ik aan dat verhaal in opdracht van een actrice. Zij had me gevraagd een monoloog te schrijven over ofwel Alma Mahler, ofwel Johanna De Waanzinnige. Ik koos de eerste, hoewel Johanna ook een tragisch zeer boeiende figuur is. Toen het theaterstuk nagenoeg klaar was, haakte de actrice onder druk van haar impressario af. Davidsfonds toonde interesse voor het verhaal, mits het tot een roman werd herwerkt.''

  • Het boek heeft het theatrale van het podium bewaard.
  • ,,In wezen verschilt de roman weinig van de theatermonoloog. Je dient een aantal eerder technische ingrepen door te voeren. Maar het uitgangspunt van beide, roman en theatermonoloog, bleef hetzelfde: de interne monoloog van een geëmotioneerde vrouw.''

  • Maakt een mannelijk auteur het zich niet nodeloos moeilijk door een sterk vrouwelijk romanpersonage in het leven te roepen?
  • ,,Dat denk ik niet. Je tekent een vrouwelijk karakter, precies zoals je om het even welk karakter zou opbouwen. Een personage spreekt en handelt, beweegt, stelt zichzelf vragen... Als je schrijft moet je je voortdurend afvragen hoe elk personage zich voelt, reageert, evolueert. In principe geldt dat niet meer of minder voor een vrouw.''

  • Het verhaal leent zich uitstekend voor illustraties. Alma werd ontelbare keren geportretteerd...
  • ,,De uitgeverij heeft met de idee gespeeld om er een multimedia-ceedee van te maken. Alma Mahler was de vrouw van componist Gustav Mahler, componeerde zelf, kende Richard Strauss, werd geschilderd door Kokoschka, was een vriendin van Klimt, de vrouw van Gropius... Het onderwerp leende zich uitstekend, maar het plan werd afgevoerd omwille van de kostprijs.''

  • Werk je aan een nieuw boek?
  • ,,Eigenlijk wel. Sinds het verschijnen van De Coburger geeft ik jaarlijks in heel Vlaanderen een twintigtal voordrachten. Het verhaal van Leopold I doet het nog steeds erg goed, en de vraag bleef maar komen om iets met Leopold II te doen. Nu voelde ik me eigenlijk veel meer aangetrokken tot Albert en Elisabeth, waarvan Albert in '14 een beslissing diende te nemen op leven en dood. Dát is drama! Het is niet voor niets dat Shakespeare zoveel koningsdrama's scheeft: in elk koningsschap schuilt een theatraal conflict. Leopold II daarentegen vond ik verwerpelijk. Ik ben er toch aan begonnen, hij is verwerpelijk maar boeiend en dramaturgisch zeer interessant. Het hele verhaal zit nog in een embryonaal stadium, maar het groeit, het krijgt vorm.''

  • Alweer een nieuwe studieperiode...
  • ,,Ach, lezen en vooral schrijven is een kwestie van organisatie. Schrijven is aan tempo en concentratie gebonden. Vroeger nam ik daar mijn congé voor op. Nu zal ik wat minder gaan bakschieten...''