Vroeg of laat ruilen we allemaal het tijdelijke voor het eeuwige maar in Galmaarden ligt niemand daar echt wakker van. In deze gemeente woont immers dé vrouw in de Belgische Uitvaartsector. Ann Van Den Driessche is eindlaureate van de prestigieuze Funeral Award in de categorie Vrouwelijke begrafenisondernemers van België.

Ann Van Den Driessche runt samen met haar neef Stefaan Premereur de gelijknamige zaak op het marktplein 38 in Galmaarden. ,,Ik ben er eigenlijk een beetje ingerold,'' vertelt Ann. ,,Mijn ouders hebben een funerarium in Geraardsbergen. Ik heb zelf ook voor begrafenisondernemer gestudeerd maar had niet de intentie in de sector aan de slag te gaan''.

Toch won Ann dit jaar de Funeral Award in Mechelen. ,,Ik werd aangeschreven met de vraag of ik wilde deelnemen aan deze award,'' vertelt Ann. ,,De tests bestonden uit een interview en een gesprek. Ik denk dat het feit dat ik op heel jonge leeftijd al zaakvoerster was, heeft meegespeeld bij de beslissing van de jury''.

De bescheiden jongedame heeft trouwens nog meer troeven: ,,Twaalf jaar geleden behaalde ik een diploma als thanato practor (balsemer, red). Ook dat heeft natuurlijk meegespeeld''.

Ann mag dan wel in het uitvaartwereldje zijn opgegroeid, bij kinderkistjes heeft ook zij het nog steeds moeilijk. ,,Mijn neef en ik hebben nooit kinderkistjes in de zaak staan. Wij vinden dat luguber''.

En wat dan met de gepersonaliseerde kisten, zijn die al ingeburgerd in Galmaarden? ,,Neen. Voor kleurrijke kisten, zoals je die in Nederland ziet, hebben wij nog nooit een aanvraag gehad. Al kan ik me wel voorstellen dat deze kisten voor pakweg een schrijver of een kunstenaar wel heel geschikt kunnen zijn. In ieder geval, ik sta daar voor open''.

Even terug naar de award dan. Is Ann er zich van bewust dat veel mensen een wedstrijd voor begrafenisondernemers macaber kunnen vinden? ,,Ach,'' zegt ze, ,,de bedoeling van deze wedstrijd was niet om de beste te zijn. Ik voelde het meer aan als een erkenning van een job die altijd al werd ondergewaardeerd. Maar ik blijf erbij, het is eigenlijk een heel dankbaar beroep''. (SVH)