,,Schrik heb ik nooit gehad op het onbewoond eiland in Maleisië. Ook niet wanneer ik 's nachts in het bos ging plassen en ik de ratten voor mijn voeten zag wegvluchten'', zegt Pascale Mertens (28) uit de Bremberg in Arendonk, die zaterdag tweede werd in de VT4-expeditie Robinson

Wat voor haar vriend Marcel, haar zussen en haar ouders al lang geen geheim meer was, werd zaterdagavond officieel: Pascale is de vice-Robinson 2001. Van half juni tot half augustus nam de Arendonkse directiesecretaresse vakantie bij haar werkgever in Geel om deel te nemen aan de survival-expeditie van VT4.

  • Had u al survival-ervaring?
  • Pascale Mertens: (Lacht) ,,Nee, maar ik ga wel elk jaar samen met Marcel met de tent op vakantie in Frankrijk of Spanje, waar we trektochten maken door de bergen. Op de expeditie had ik me intens voorbereid. Zes keer per week ging ik sporten, vooral fitness en taebo (dansend kickboksen) . 's Morgens stond ik om 6.15 uur op voor een jogging van vijf kilometer. Via de vriend van een vriendin, die para is bij het leger, kreeg ik een boek toegestopt over survival-technieken. Zo leerde ik touwen knopen en een vlot bouwen.''

  • Hoe komt VT4 in Arendonk terecht?
  • ,,Hoe kom ik bij VT4 terecht, bedoel je? Vorig jaar was ik compleet weg van Expeditie Robinson. Ik miste geen enkele aflevering. Op het einde verscheen er een telefoonnummer op de buis, waarnaar je kon bellen om je kandidaat te stellen. Dat heb ik gedaan. Na een reeks fysieke en psychische proeven werd ik uit 30.000 kandidaten geselecteerd. Waarom ik? Ik zou het bij God niet weten.''


    Echte Robinson
  • Heeft de echte Robinson uiteindelijk gewonnen?
  • ,,Richard is de terechte winnaar. Hij beantwoordt het best aan de definitie van een Robinson. Toch zou ook hij niet alleen kunnen overleven op een onbewoond eiland, denk ik. Als je de eigenschappen van de drie finalisten samenvoegt, zou dat misschien wél lukken. Richard heeft het killerinstinct om ratten de kop af te bijten, ik ben het zorgzame type en Pieter is heel sociaal. Samen zijn we een volwaardige Robinson.''

  • Tijdens de laatste Eilandraad kreeg je van niemand een stem, ook niet van je boezemvriendin Jennifer. Kwam dat hard aan?
  • ,,Nee, ik neem het haar absoluut niet kwalijk. Tijdens die 47 dagen heb ik nooit veel nominaties gekregen: geen tegenstemmen in de loop van het spel, maar ook geen voorkeurstemmen op het einde. Een bewijs dat ik goed in de groep lag en vrij neutraal was. (Lacht) Ik ben geen moeilijk mens.''

  • Is Jennifer vandaag nog altijd een vriendin?
  • ,,Zeker. Ik zie haar nog vaak. Met Jennifer zie ik mezelf over vijf jaar nog op vakantie gaan. We hebben hetzelfde karakter. We zijn geen van beiden spirituele mensen, net als Richard trouwens. De anderen zaten vaak dag na dag te genieten van de zonsondergang. Oké, ik vind zoiets ook mooi. Maar ik zit daar niet constant over te lullen . Geen gezeik , eten zoeken, je kleren wassen en je kamp zo luxueus mogelijk inrichten, dat interesseerde mij.''

  • Vooral met Koenraad leek je minder goed op te schieten.
  • ,,Koenraad was een rare vogel. Schrijf dat maar op. Hij kon het bloed vanonder mijn nagels halen. Als wij aan het werken waren, ging hij doodleuk in zijn hangmat liggen. Meer dan eens moest ik tot tien tellen om me te bedwingen. ,,Och, Pascale, ik moet thuis vaak tot honderd tellen '', zei zijn vrouw achteraf tegen mij.''

  • Koenraad noemde jou in Humo ,,het zorgzame Kempense huisvrouwtje''. Vind je dat een compliment?
  • ,,Nee, want het is dik overdreven. Ik maakte misschien dikwijls het eten klaar, maar ik doe dat gewoon graag. Ook was ik voor velen het luisterend oor. Ik hield van een huiselijke sfeer in het kamp. Maar ik voel me zeker geen moedertype.''


    Zandvlooien
  • Als persoonlijk item koos je een hoofdkussen. Een goede keuze?
  • ,,Zeker weten. Daar kon ik tenminste met mijn hoofd en mijn schouder op gaan liggen. Op een bed van bamboestokken is dat geen overbodige luxe. De laatste dag gooide ik het kussen op het vuur. Het was helemaal vuil, smerig en kapot. Onze bagage was overigens zeer beperkt: drie onderbroeken, een bh, een bikini, een short, een lange broek, twee topjes, een trui en een jurk.''

  • Geen zeep of tandpasta?
  • ,,Nee, onze tanden konden we alleen poetsen met een stukje hout. Na een week voelde ik me helemaal vies en goor. Maar ook daar geraak je aan gewend. Ik heb geleerd mijn grenzen te verleggen.''

  • Ook van zandvlooien had je geen last?
  • ,,Die zandvlooien waren vervelende beestjes. We hadden ons kamp een meter boven de grond gebouwd. En toch sprongen die vlooien er nog door. Bij Melanie en Jennifer was de jeuk verschrikkelijk. Bij mij trokken de rode tikkeltjes meestal na een halve dag weer weg.''

  • En de ratten?
  • ,,In het begin waren die ratten heel schichtig. Als je 's nachts ging plassen, zag je ze overal wegvluchten. Maar ze geraakten gauw gewend aan ons. Soms kwamen ze zelfs op je bed gekropen. Schrik had ik er niet van. Ik vond het alleen spijtig dat we ze niet konden vangen om op te eten. Met een stukje kokos lokten we de ratten naar ons kamp, Richard zat klaar met zijn machete, maar de diertjes waren te snel.''


    Dialect
  • Waren er dagen dat je het echt niet meer zag zitten?
  • ,,Eén keer. Toen ik een kokosnoot wilde openbreken, hakte ik bijna mijn vinger af. Een dokter bracht vier hechtingen aan. Ik werd toen heel bang. Shit, ze gaan mij hier wegstemmen, want nu ben ik de zwakke schakel, dacht ik. Maar dat gebeurde niet. Ik kreeg zelfs geen enkele tegenstem.''

  • In Arendonk kwam je heel sympathiek over, vooral door je mooie tongval. Ambitie voor een job als ambassadeur van het Arendonkse dialect?
  • (Lacht) ,,De eerste keer dat ik mezelf bezig hoorde op televisie, schrok ik er zelf van hoe plat ik sprak. Maar ik ben nu eenmaal zo.''

  • ,,Ik ben Pascale Mertens uit Arendonk. En Kempense mensen zijn sterke mensen'', zei je in één van de laatste afleveringen. Wat wilde je daarmee zeggen?
  • ,,Ik zei dat op een moment dat ik het moeilijk had. Ik miste Marcel en mijn familie. Om niet in tranen uit te barsten, zoals Melanie, begon ik mezelf op te peppen. (Lacht) Ik heb er wel mee gescoord in Arendonk, merk ik vandaag. Veel mensen spreken me daar over aan.''

  • Kun je nog gewoon een brood kopen bij de bakker om de hoek zonder nagewezen te worden?
  • ,,De mensen herkennen we wel, ja. ,,Ik heb gekeken gisteren. Je hebt het heel goed gedaan, Pascale'' zeggen de mensen dan. Als ik met mijn winkelkarretje door de Cash rij, reageren ook nogal wat kinderen. Zo van: ,,Kijk mama, Pascale van Robinson!'' Met Sint-Katriena vorige maand kwamen er zelfs kinderen bij mijn ouders vragen of Pascale van Robinson hier woonde.''