,,Was ik een minuutje later geweest, dan had zuster Celina het niet overleefd.'' Anita Verbrugghen uit Sint-Amandsberg was drie jaar geleden op het juiste moment op de juiste plaats. Alhoewel ze zelf pas geopereerd was aan beide benen, aarzelde ze niet om vlakbij de basiliek van Oostakker-Lourdes in het water te springen om er een zuster te redden. Zij krijgt daarvoor vandaag een medaille voor ,,Moed en Zelfopoffering''.

Het was op een mooie herfstdag, 19 september 1999, dat Anita Verbrugghen uit de Sint-Bernadettestraat in Sint-Amandsberg door het domein rondom de basiliek wandelde. ,,Ik was net geopereerd aan beide benen. Die zaten nog steeds in het verband. Ik begon wat te wandelen om weer op krachten te komen. Die namiddag heb ik echter een veel zwaardere inspanning gedaan dan gepland.''

Toen Anita Verbrugghen ongeveer ter hoogte van de basiliek was, zag ze een man tekens maken. ,,Ik dacht eerst dat hij zwaaide naar mij. Maar toen ik dichter kwam zag ik in het water een vrouwenlichaam drijven met de rug naar boven en het hoofd in het water. Toen ik beweging in de armen zag, heb ik niet getwijfeld en ben ik in het water gesprongen.''

Onvervaard nam ze de zuster bij haar hoofd en trok ze haar naar de kant. ,,Het water van die poel stonk verschrikkelijk. Ik heb aan een man gevraagd om de hulpdiensten te bellen. Een andere man heeft dan geholpen om de drenkelinge op het droge te trekken.''


Ervaren verpleegster
Anita Verbrugghen, die beroepshalve verpleegster is, wist wat haar te doen stond. ,,Die dame, het bleek een 77-jarige kloosterzuster te zijn, rilde van de kou. Ik heb haar mijn trui gegeven. En ik heb alle modder uit haar mond verwijderd. Ik had enorm veel pijn aan mijn benen door zo lang te moeten stilzitten. De verbanden waren trouwens doorweekt.''

Een ziekenwagen bracht zuster Celina uiteindelijk naar het Sint-Lucasziekenhuis. ,,En daar stond ik. Doornat en niemand die vroeg hoe het met mij was. Ik ben dan maar met de fiets naar huis gereden en heb een bad genomen.''

De volgende dag bezocht Anita Verbrugghen de zuster in het ziekenhuis. ,,Zij herkende alleen mijn stem en was mij zeer dankbaar. Ze moet blijkbaar onwel geworden zijn en was daardoor in het water gesukkeld.''


Een goed gevoel
Voor haar heldendaad krijgt Anita vandaag, maandag 16 december, voor de gemeenteraad een medaille voor moed en zelfopoffering .

,,Dat is een erkenning, maar daar was het mij zeker niet om te doen. Je denkt er op dat ogenblik gewoon niet bij na. Telkens ik op deze plek bij de basiliek passeer, denk ik terug aan die bewuste namiddag. Dat geeft een goed gevoel, want zonder mij was die zuster waarschijnlijk gestorven.''