Albert Janssen (63) zorgde 7,5 jaar voor het gezin Claes. Hij hielp hen poetsen, koken, de kachel aanmaken en nog veel meer. Daarnaast was hij actief lid van ziekenzorg en het Rode Kruis. Mensen helpen maakt hem gelukkig.

door Kizzy VAN HORNE

In 1990 kwam Albert, via ziekenzorg, bij het gezin Claes terecht. Het was geen traditioneel gezin, maar een broer en twee zussen van over de tachtig jaar die al die jaren samen zijn blijven wonen. ,,Omdat de mensen zo oud waren en niet meer zo goed te been, ging ziekenzorg elke maand bij hen op bezoek om te kijken hoe alles ging'', vertelt Albert. Op een dag in de winter stonden Mieke, Lisa en Willem met z'n drieën achter in de sneeuw, met de hand, hout te zagen voor hun houtkachel. Er lag een hele stapel voor hun. ,,Als dit klein is, hebben we genoeg tot morgen'', zei Willem nog. Toen besloot Albert om het gezin de dag erna te helpen met hout zagen met de kettingzaag.

,,Ze waren heel schuchter in het begin, en wilden eigenlijk mijn hulp niet. Toch ben ik de dag erna terug gekomen.'' Daarna kwam Albert elke dag terug om het gezin te helpen. ,,Ze waren alledrie slecht te been. Willem begon daarbij ook heel slecht te zien.''

Elke ochtend om 7 uur stond Albert klaar om naar het gezin Claes te gaan. ,,Ik liet de hond buiten. Ik hielp Lisa de kachel aanmaken. Daarna veegde ik de vloer of dweilde. Tegen die tijd stonden Mieke en Willem meestal op. Dan bakte ik brood of koek voor hen op de Leuvense stoof.''


Vrouw met engelengeduld
Het werd een routine voor Albert. 's Morgens, 's middags en 's avonds ging hij kijken of hij kon helpen. Was hij met iets anders bezig, liet hij alles vallen om naar de Claesen te gaan. Het was soms een hele opgave want Albert moest veel vrije tijd opgeven.

,,In de zomermaanden, als mijn vrouw en ik gingen fietsen, moesten we om vijf uur thuis zijn, want dan moest ik gaan kijken of ik iets kon doen.'' Albert is blij dat zijn vrouw zo'n engelengeduld met hem heeft. ,,Ze heeft altijd volledig achter me gestaan. Zelf is ze ook lid van ziekenzorg en helpt ook graag andere mensen, gelukkig.''

De familie Claes waren niet de enige personen waar Albert met heel z'n hart hielp. Ook via ziekenzorg,leerde hij een alleenstaande man van 85 jaar kennen. De man was mensenschuw, zo vertelt Albert, en wilde niemands hulp. ,,Na een paar gesprekjes leerde hij me beter kennen. Ik knipte z'n haren, hielp hem met wassen, en zo voort. Drie jaar kwam ik bijna elke dag bij hem over de vloer, toen is hij gestorven.''


Kalmer aan
Zo'n zes jaar geleden kreeg Albert zelf problemen met de gezondheid. Na een hartinfarct moest hij het kalmer aan doen. ,,Zeker in het begin miste ik het heel hard dat ik geen anderen meer kon helpen.'' Toch zorgde Albert er nog voor dat iemand van het OCMW bij Willem Claes en z'n zussen ging poetsen, dat er een klusjesman het huis ging opknappen en dat de dokter af en toe eens ging kijken. ,,Willem wilde niet naar het rusthuis, hij wilde zo lang het nog kon samen met z'n zussen van het leven genieten.'' Een paar jaar geleden viel Willem en brak z'n heup. Toen moest hij naar het rusthuis, thuis konden ze hem niet meer verzorgen. Drie weken later is hij gestorven.

,,Ik ben blij dat ik Willem samen met Mieke en Lisa zo lang samen thuis heb kunnen houden.'' Volgens Albert was het gezin samen heel gelukkig. Ze waren tevreden met niks, met de kleinste dingen. ,,Bij de broer en twee zussen Claes vond ik een stukje hemel op aarde.''