De doortocht van de Dodentocht gaat niet onopgemerkt voorbij. Dat is wel het minste wat je kan zeggen als je de verkeerschaos in en rond de controleposten bekijkt. De organisatoren propageren wel een afzonderlijke autoroute, maar de begeleiders willen zo dicht mogelijk bij de scanning staan. Met de naleving van het verkeersbord ,,enkel doorgang voor bewoners'' is het al even erg. Ondertussen is het voor de wandelaars afzien.

De controleposten van Klein-Brabant zijn wat verkeerschaos betreft eensluidend: elk jaar hoort er meer entourage bij de duizenden stappers. ,,Ze vertrekken met meer, dus is de kans groter dat ze ook met meer een volledig toertje draaien'', vertelt men ons in Sint-Amands. ,,Maar het is correct dat de begeleiding van de stappers zich elk jaar uitbreidt. In sommige gevallen wordt de ganse familie op sleeptouw genomen om toch maar niks van de prestatie te missen. Voor het aantrekken van een paar verse sokken zijn blijkbaar twee dames nodig.''

Terwijl de ene begeleider het nog doet met de fiets en met een frigobox, zijn er evengoed de prima uitgeruste wagens van de diverse wandelverenigingen. Zij willen een goed plaatsje, liefst in de schaduw, om hun leden op te vangen en zo nodig te verzorgen. Het arsenaal uitrusting dat in de breakuitvoering van de personenwagen of in de bestelwagen zit, is enorm. Wanneer de achterklep opengaat, komt er meteen een geur van massagezalfjes op je af. En bij dergelijk weer mag een stevige frigo zeker niet ontbreken.


Vervuilende uitlaatgassen
Is de wandelaar wel zo blij met de evolutie? ,,We deden het tien jaar geleden met heel wat minder en het lukte evengoed'', haalt Karel Verbruggen uit Lier aan. ,,Het doet evenwel deugd te weten dat er even verder iemand op je wacht. Ik vind het alleen jammer dat al die wagens het warmtegevoel nog wat opdrijven, om dan nog maar te zwijgen over de vervuilende uitlaatgassen. Wandelen moet toch een gezonde sport zijn. De politiediensten mogen her en der borden voor eenrichtingsverkeer plaatsen, maar dan moet er ook controle zijn. Iedereen rijdt er blijkbaar zonder veel problemen voorbij.''

Het contrast tussen de houding van de wandelaars in bij voorbeeld de controlepost van Duvel Breendonk en de sportterreinen van Oppuurs is erg schrijnend. ,,Wij volgen de Dodentocht al heel wat jaren'', vertelt een Breendonks echtpaar. De zongebruinde benen verraden heel wat kilometers op de tweewieler. ,,We doen dit voor de leut en hebben geen enkele binding met een deelnemer. In Breendonk zitten ze allemaal nog fris en hebben een helder hoofd. Dan zijn er immers pas 40 km achter de rug. De volgende 40 zijn echte dooddoeners, zeker voor de minder snelle wandelaars. Het aspect zon en warmte speelt mee. De blik wordt donkerder, doffer en staat meer en meer op oneindig. De voeten doen pijn en dus wordt het manken voor de rest van de trip. Dit jaar zijn er wel meer ,,sukkelaars'' bij.'' (MSS)