De laatste wandelaar stapte zaterdagavond om 22.35 uur de tent op het Kardinaal Cardijnplein binnen. Hij was daarmee de 4.893ste die de 34ste editie van de 100 km Dodentocht tot een goed eind bracht. De hitte overdag, maar vooral de koelte in de ochtendlijke uren verplichtte velen tot opgeven. Het Rode Kruis kreeg iets meer blaren te prikken, maar vooral onderkoeling en het drinken van te koude dranken zijn de boosdoeners.

Met een successcore van 56 % is de uitgave 2003 één van de zwaarste van de jongste jaren. Er zitten toch enkele opmerkelijke verschillen in de cijfers. De mannen zijn goed voor bijna 84 % van de ingeschrevenen, maar tekenen voor 88 % van de aankomsten. De buitenlanders scoren heel wat hoger van de Belgen als het op volhouden aankomt. De stevige Denen zorgen dat een slaagcijfer van 75 % gehaald wordt. Bij de Belgen is de kans iets meer dan de helft.

Zelfs binnen de Belgische provincies zit een duidelijke tendens. Namen scoort 89 % aankomsten, Brussel slechts 40, Antwerpen net 50 %.

Vele wandelaars dachten dat de nacht wel warm zou blijven, maar kwamen bedrogen uit toen in de ochtend het kwik plots stevig daalde. Geen lange broek of trui bij en het kwaad was geschied. Heel wat moedigen kropen met verstijfde en stramme spieren in de bezemwagens. Allicht was René Verreth één van de slachtoffers. Na de controlepost halfweg in Steenhuffel vonden we van hem geen spoor meer.

Dan deden de jongste en oudste deelnemer het uitstekend. Steven Van Den Acker, nog geen 16 jaar, haalde de eindmeet om 15.27 uur, een gemiddelde van 5,42 km per uur. Nestor was Amedee Hadermann uit Schelle. Op zijn 78ste deed hij iets meer dan 21 uur over de 100 km. Bovendien maalde hij de kilometers af op een erg regelmatige manier. Allicht speelt de ervaring van 14 edities hier een rol.


Feest en speciale sfeer
Ondertussen blijft de Dodentocht een feest. Duizenden toeschouwers bekeken vertrek, tweede doortocht en aankomst in Bornem zelf. Daarbij mogen we zeker de duizenden kijkers onderweg niet vergeten. Bovendien hangt er een speciale sfeer rond het gebeuren. Het afzien van de ene, roept gevoelens van sympathie op van anderen. Een drankje, een stukje fruit of een bemoedigend woord kan wonderen doen. Een fris fonteintje of een emmer koel water waren meer dan welkom.

De wandelaars zelf gaven als moeilijke stukken het gedeelte langs de spoorlijn in Sint-Amands aan en uiteraard het gedeelte dijk na Branst. Vooral de hitte speelde daar een rol. Het parcours zelf kreeg een positieve beoordeling mee. Ook over de controleposten en de bevoorrading niks dan lof.