Van alle verbroederingstrips sinds 1985 was de jongste oversteek naar het Amerikaanse stadje Dalton in Georgia, wellicht de meest amicale. Bij het afscheid in de Dalton Depot, een typisch Southern eetcafé in een voormalig treinstation, konden vele Dilbekenaren en Amerikanen de tranen niet langer ophouden. De banden worden hechter, zoveel is duidelijk. Bij vele Daltonians ligt het fotoalbum met de familiegeschiedenis van hun gastgezinnen dan ook niet langer opgesloten in een stoffige lade, maar binnen handbereik in de keuken. De oppervlakkigheid van de eerste ontmoetingen, maakte plaats voor een hechte band.



Van bij de aankomst in de enorme luchthaven van Atlanta, zetten de Daltonians de toon. Na menige overbodige bagagecontroles, bodychecks en (indiscrete) vragen over de solvabiliteit van de uitgebreide Dilbeekse delegatie aan de douane, wapperde aan de uitgang van Hartsfield de Vlaamse Leeuw in de handen van Ann Walker en Juanita Richards, met voorsprong de Daltonian met de hoogste aaibaarheidsfactor.

De sfeer zat meteen goed, alhoewel door de eerste confrontatie met de zwoele, drukkende temperaturen van The South vele iets oudere Dilbekenaren vlug op jacht gingen naar de koelte in de bussen. De airconditioning van de was gedurende de hele trip geen overbodige luxe, want het was er heet... Georgia deelde mee in de hittegolf die tweederde van de Verenigde Staten meer dan gewoonlijk naar de frigo dreef voor een ,,kilo'' ijs besprenkeld met een lik cola.


Buffet
Het eerste contact met de gastfamilies in het imponerende handelscentrum was geheel op zijn Amerikaans. Een onbemande piano, aangedreven door een elektronisch kastje, spuide muzikaal behang van klassieke meesters in de (alweer immense) inkomhal van het ,,North West Georgia Trade Center'' voor de eerste kussen en ,,hugs''. Voor de meeste een blij weerzien, voor anderen dan weer de eerste schok van verwondering over ruimte in en aanpak van Dalton. Af tot in het kleinste detail.

Volgde dan een weelderig buffet met de onvermijdelijke fried chicken en ballekens in een niet te definiëren saus op basis van ketchup natuurlijk. De Dilbekenaar op zoek naar een onbelegde boterham loopt er nog altijd rond. De weelderig gezoete spijs eindigde niettemin gezwind tussen de Dilbeekse kaken, de bijna tot het vriespunt gekoelde wijn en bier ging er al even vlot in. De jetlag was meteen weggegeten en gedronken. Bezuinigen op voeding komt in de Daltonians niet op, met drank durfden ze uit onwetendheid wel eens gierig omspringen, maar Amerikanen leren vlug bij. Uit vorige ontmoetingen onthielden ze dat Belgische levers vlugger droog staan dan Amerikaanse. Bier en wijn waren niet langer begroot op één geut per Dilbekenaar.

Een welgevoede maag, een slapeloze nacht op het vliegtuig en het tijdsverschil van zes uur maakten evenwel dat de gasten samen met de gastfamilies vlug hun tijdelijk onderkomen op Amerikaanse bodem opzochten. Onder de Dilbeekse delegatie zaten er evenwel enkele ,,die hards'' die de 24 uur slapeloosheid verlengden met een bezoek aan een country line dancingrepetitie van hun gastvrouw.