Met 8.034 vertrokken ze gisteravond vanop de parking van het cultureel centrum Ter Dilft voor een wandeltocht van 100 km. De 32ste editie van de Dodentocht haalde meteen 1.000 deelnemers meer dan de uitgave 2000. Een massa kijklustigen was in het centrum aanwezig om de bonte massa uit te wuiven. Heel wat stappers hadden schrik van een koude nacht, maar hoopten op een droge, zonnige zaterdag.

Een paar stoere brandweermannen, ondersteund door een fikse vrachtwagen, hielden tot 21 uur de massa wandelaars in bedwang. Dan is het voor de hulpverleners evenwel rennen om onder de loopschoenen vandaan te blijven. Sommige deelnemers maken er immers een erezaak van om als eerste de Boomstraat in te duiken. Minutenlang slingert de bonte menigte zich door het publiek, een lange nacht tegemoet. Een laatste aanmoediging, een kus of een ,,tot morgen'' gewenst.

Velen dachten, en in stilte ook de organisatie, dat de 7.096 inschrijvingen van vorig jaar wel eens het hoogtepunt van de vzw Dodentocht zouden kunnen geweest zijn. De zware tocht blijft evenwel in vele hoofden spoken.

In één klap komen er duizend deelnemers bij. De sfeer, de uitdaging en vooral de persoonlijke genoegdoening als binnen de 24 uur de Kadee-tent gehaald wordt, zijn erg sterk. Ook het aantal supporters blijft groeien. De organisatie had honderden meters dranghekken laten aanrukken om de Boomstraat vrij te houden voor de wandelaars.

De start van de Dodentocht wordt traditioneel voorafgegaan door de stoet. Enkele stevige Doto-meisjes droegen de befaamde kist met de wandelschoenen. De Kadee-reuzen hielden een oogje in het zeil. De organisatoren zorgden voor leuke animatie en deuntjes in het straten.


Schoenen vergeten
Ook de politici tonen interesse. De Merchtemse burgemeester en zijn schepen van sport trokken de wandelschoenen aan om de trip vol te maken. Ze proberen zeker hun eigen gemeente te halen. En dan is het eigenlijk maar logisch dat ook een Bornemse schepen zijn kans waagt.

Maar bij de wandelaars zitten er eveneens snelle jongens. Eentje kwam in de radiokamer al vertellen dat hij aangekomen was, nog voor het vertrek gegeven was. Het was wel de bedoeling om via de geluidsinstallatie zijn vrouw te verwittigen dat hij in Bornem gearriveerd was. Een andere was zijn schoenen vergeten. Een maatje 43 was evenwel nog vrij spoedig gevonden bij een collega stapper. Een sportieve grootvader werd er nog vlug van verwittigd dat hij net een tweede kleinzoon, Owen, had.

Ondertussen hadden de ordediensten het zaakje onder controle. Met de jaren druipt de ervaring er immers vanaf. Alle parkings stonden vol en her en der lukte een automobilist er toch nog in om zijn voertuig foutief te stallen. Het Rode Kruis nam voorbereidende maatregelen voor de lastige uren die komen en mocht vooraf wat inleidend tapewerk aan de voeten verrichten.