Het gemeentebestuur van Lendelede heeft jaarlijks een post aankoop kunstwerken op de begroting staan. Dit jaar wordt 36.000 frank in de rekening ingeschreven voor het beeld De Denker van de plaatselijke kunstenaar Jozef Bossuyt. Het beeld krijgt een plekje in het gemeentehuis. Eerder kocht het gemeentebestuur al beelden aan van wijlen José Vermeersch en van Marcel Louage. Het beeld wordt op 18 januari tijdens de uitreiking van de cultuurtrofee onthuld.

Jozef Bossuyt (72), uit de Dahliastraat, een gepensioneerd schrijnwerker, was al 55 toen hij in het beeldhouwen een gekoesterde hobby vond.

Bossuyt: ,,Ik was er graag vroeger aan begonnen maar de dagelijkse job en het werk thuis lieten me daarvoor weinig tijd. Daarenboven was ik vroeger toneelspeler en decorbouwer. Tijd om te beeldhouwen kwam er pas toen de kinderen uit huis waren. Ik ging in de leer bij de Roeselaarse beeldhouwer Bert Van Utterbeek.''

De woonkamer van Jozef Bossuyt en Jacqueline Deveughele staat vol beelden, maar slechts enkele zijn van hout.

Bossuyt: ,,Na een paar jaar kreeg ik vreselijke pijn aan mijn rug. Een operatie volgde. De dokter raadde me aan een fysiek minder zware hobby te nemen. Zo leerde ik boetseren. Als ik hier al die beelden zie, en er staan er ook nog veel in de andere kamers van ons huis en bij de kinderen, dan vraag ik me af wanneer ik die allemaal heb gemaakt.''


Di Scone
Jozef is ondervoorzitter van plaatselijke kunstkring Di Scone en lid van het Ingelmunsterse Krea.

Bossuyt: ,,Samen met mijn vrouw ga ik wekelijks enkele tentoonstellingen bezoeken en ik ben kind aan huis bij vele kunstenaars. Daar haal ik de inspiratie voor nieuw werk. Niet dat ik klakkeloos kopieer. Maar ik hou er niet van tweemaal hetzelfde beeld te boetseren.''

Vorige zomer stelde Jozef Bossuyt een dertigtal beelden tentoon in de kerk van Lendelede.

Bossuyt: ,,Daar zagen mensen van de culturele raad en van het gemeentebestuur mijn beelden. Toen besloten ze dit jaar een van mijn werken aan te kopen. Een afvaardiging kwam thuis De Denker kiezen. Het is een beeld van klei, dat daarna werd gebronsd. Ik verkoop zeer zelden een werk. Dat doet te veel pijn. Ik heb daar meestal vele uren aan gewerkt en kan het niet over mijn hart krijgen het van de hand te doen. Mijn kinderen zijn blij met de beelden. Wat moet ik meer verlangen?''

,,Natuurlijk kon ik niet weigeren toen het gemeentebestuur een beeld wou aankopen. Het krijgt een vaste plek in het gemeentehuis. Let wel, in de prijs zit ook het marmeren voetstuk. En dat kost uiteindelijk meer dan het beeld zelf'', zegt Jozef lachend. (ODW)

U wil onze betalende artikels lezen maar nog geen abonnement nemen? Meld u aan en proef gratis van  plus-artikels.

Lees gratis ›

Geen betaalgegevens nodig