Nu de verkiezingen voorbij zijn, kan het vernieuwde schepencollege na maanden impasse écht aan de slag. Het belooft een krachtdadig bestuur, waar de Antwerpenaar beter van wordt. We hopen alvast dat de nieuwe ploeg geen blunders opstapelt, zoals decennia lang wel gebeurde. Waarbij niet alleen het stadsbestuur, maar ook hogere overheden en de privé -- steeds met een verwijtend vingertje klaar -- zich niet onbetuigd lieten. Onze krant geeft het vernieuwde stadsbestuur alvast een handleiding, hoe het NIET moet. Vandaag deel 1.

Onbetwistbaar een van de grootste miskleunen van de stad. De granieten struikelblokken werden zelfs zo'n begrip, dat ze het Van Dale-woordenboek haalden. Ze werden genoemd naar toenmalig burgemeester Bob Cools, het was zijn stadsbestuur dat de honderden kubusjes plaatste. De bobkes moesten ervoor zorgen dat auto's de trottoirs van de Meir niet op konden, want de fraaie tegels konden daar niet tegen. Wandelende klanten zagen ze nogal over het hoofd, waarbij verscheidene gewonden vielen. Er was nog een jarenlange gerechtelijke procedure met verzekeraar P&V, die het pleit ten slotte verloor, maar nog weigert te betalen omdat de stad niets aan de hindernissen deed. Nu komen alle schadevergoedingen rechtstreeks uit de zo goed als lege stadskas. Er zijn nu werken op de Meir bezig om het gros van de bobkes weg te halen.

De stad is een ambitieus bouwheer. Ze ontvouwt steeds grootse plannen, al lijken ze in het begin minder kolossaal te zijn. Een schepen lanceert zo'n idee en somt daarbij de voordelen op. De kostprijs? die valt altijd wel mee, is de moeite niet. Zijn de werken klaar, dan heeft de factuur een enorm gat in het stadsbudget geslagen. Neem als voorbeeld Permeke. Toen de stad de voormalige garage vijf jaar geleden kocht, was zelfs nog niet echt duidelijk wat ermee zou gebeuren. Een soort van stadsfeestzaal was toen het idee. Het project, verbouwing en aankoop, zou amper 10 miljoen euro kosten. Ondertussen lopen de kosten op tot 25 miljoen euro, of 2,5 keer zoveel, voor de nieuwe bibliotheek. Andere voorbeelden zijn het Design Center of Modemuseum (samen met provincie en de particuliere sector).

Tot voor enkele jaren werden straatklinkers als een goedkoop alternatief gezien voor asfalt. En bij wegenwerken zouden ze snel vervangen kunnen worden. Nadat de Turnhoutsebaan een nieuw kleedje had gekregen, bleek al snel dat de straat ineenstuikte. Vooral rond tramsporen zijn de klinkers een ramp. De stratenmakers konden opnieuw aan de slag om alles te herstellen. Andere voorbeelden: de Brederodestraat. Om er maar eentje te noemen.

Vooral tot midden jaren zeventig sprongen stad en andere kwistig om met bulldozers. Nogal wat monumenten sneuvelden in de stadsvernieuwingsroes, met bijvoorbeeld de voormalige schouwburg Hippodroom aan het Museum voor Schone Kunsten als kroon op het werk. Andere blunders: de Kleine Opera op de Kipdorpbrug of het dempen van de Zuiderdokken. Een epidemie die niet volledig voorbij is, getuige de CMB aan de Meir of de Entrepot. Toch werd het roer ondertussen drastisch omgegooid en wordt nu heel veel beschermd als monument. Het is bijvoorbeeld moeilijk te geloven, maar midden jaren zeventig protesteerden de eigenaars van de Cogels-Osylei heftig tegen de bescherming van hun stadspallazo's.

Het typevoorbeeld van te laat, is Hof Ter Lo. Zes jaar geleden smeedde toenmalig Jeugdschepen Patsy Sörensen er grootse plannen mee. De jeugd zou er een grootstedelijk centrum krijgen, met repetitielokalen voor groepjes, fuifruimtes, ateliers voor de kleinsten... Enkele jaren later wordt nog steeds gebouwd. De tieners van toen, die er reikhalzend naar uitkeken, zijn ondertussen volwassen. Voor andere voorbeelden, zie ook Te duur.

De plannenmakers eind jaren zestig vreesden toen ook al een verkeersinfarct in de stad. Onder de Leien werd met de metro, meteen ook een voorlopige tunnel gegraven. Een tijdelijke viaduct, een ijzeren brug zou even het verkeer over de Franklin Rooseveltplaats loodsen. Nu, meer dan 25 jaar later, staat dat litteken van het stadsweefsel er nog. Als een soort van stille getuige van het verdwenen staalbedrijf Nobels Peelman. Nu het Vlaams Gewest de Leien in het nieuw steekt, belooft het een nieuwe tunnel en kan de brug weg. Liefst snel, voordat ze als monument beschermd wordt. Pittig detail: het Vlaams Gewest gaat tijdens de werken aan de Ring de grote kruispunten van de Singel tijdelijk overbruggen.

Het maanlandschap voor het Berchemstation is opnieuw een blunder van formaat. Plannen genoeg, die steeds aangepast werden. Tot het geld een beetje op was. De Spoorwegen lenen het nu aan de stad. Na het graven van de parkeergarage stopten de werken. Toeristen voor de Cogels-Osylei kregen een zandbak en modderpoel te zien. De bouwvakkers gingen uiteindelijk vorige maand aan de slag, een maand later dan het stadsbestuur laatst beloofde. Andere voorbeelden: het Steenplein en de Kaaien.

  • Aflevering 2: Premetro, Eurostadion, Stad aan de Stroom en andere kemels, op donderdag 12 juni.