Op de Geraardsbergsesteenweg even voorbij de afrit 19 van de E40 Gent-Brussel onthullen An en Frank Rossignol uit Affligem een save-bord . Precies op die plek verongelukte hun zoon Thomas (toen 17) vorig jaar op 1 november. Het bord is een symbool van de vzw Ouders van verongelukte kinderen (OVK), zij proberen anderen te behoeden voor de pijn die zij lijden.

Ouders An en Frank Rossignol en zus Kaatje herdenken hun zoon en broer. Vrienden en sympathisanten en tientallen lotgenoten die hetzelfde leed moeten dragen, wonen de actie bij. ,,Amuseer je en pas goed op'', gaf moeder voor hij vertrok als goede raad mee. ,,Drie uur nadien was hij er niet meer. Zijn leven was veel te kort.''

Moeder An leest emotioneel voor het eerst de tekst die ze schreef voor tijdens de uitvaart: ,,Het is stil in huis broer. Je vertelde honderduit als je thuis was. Alles op je kamer staat er nog. Je vest hangt nog over je stoel in de keuken. Je tandenborstel en deodorant staan nog in de badkamer. De leegte is ondraaglijk. Maar ooit komt de dag dat ik jou terug zal zien en dan zal de zon niet meer ondergaan. Het licht zal blijven en de nacht verdwijnt. Ik weet ook dat je niet eenzaam bent. Ontelbare sterren staan om je heen en je lacht, want je bent niet alleen.''

Zus Kaatje (20) vertelt over het kattenkwaad dat ze samen uitstaken en over hun oplopende ruzies die hen tenslotte dichter bij elkaar bracht. ,,Ik mis je, mijn broer. Ik kon steeds op je rekenen. We waren een broer en een zus uit één stuk. Ik zou geen andere willen.'' Vrienden, leraar en vriendin Bonny spraken eveneens over hun geliefde.

Tijdens de plechtigheid rijdt een ambulance met loeiende sirenes voorbij. ,,We gaan nog immuun worden van dat lawaai'', zei Roger Verhaegen, voorzitter van de OVK afdeling Brabant. Roger uit de wens dat de sterke weggebruiker meer ruimte laat voor een mensenrijk en dringt aan op een repressiever optreden tegen het onverantwoordelijk rijgedrag. ,,Als ik de ongevallen statistieken van 1996 tot en met 2000 bekijk, is het bedroevend te moeten vaststellen hoeveel onnodige verkeersslachtoffers zovele families in rouw en verdriet dompelen. Jaarlijks gebeuren tussen de 200 en 250.000 verkeersongevallen. Het stemt tot nadenken.''

Met luidde kritiek keert hij zich naar de verzekeringssector. ,,Het is dikwijls onbetamelijk te moeten vaststellen hoe verzekeringsmaatschappijen de nabestaanden, hun slachtoffers, hun prooien bejegenen. Ze proberen onversaagd, onvermurwbaar, onverwrikbaar keihard door te gaan. Wij zijn slechts een object dat liefst naar hun normen en geplogenheden zou dienen vergoed te worden.'' Hij gaf de goede raad mee zich nooit volledig te laten schadeloosstellen alvorens het resultaat van het parket gekend is.

,,Aanvaard slechts provisies en schrap alle rommel dat ze op kwijtingen en of dadingen vermelden. Hou er een dubbel of kopie van. Teken nooit een transactie want het staat ongeveer gelijk met doding en is merendeels definitief en onherroepelijk.'' Niettegenstaande de slechte ervaringen erkende hij goede verzekeraars.