Een OPMERKELIJK MAN, dat is het minste wat je van Leon Van Rompay (51) kan zeggen. In maart 1999 start hij in Heverlee een bedrijfje op in de generische geneeskunde, en vandaag is Docpharma zo'n slordige 110 miljoen euro (4,5 miljard frank) waard op de beurs. De aandelen van zijn bedrijf noteerden vorig jaar liefst 237,8 procent koerswinst, en waren daarmee de beste Belgische aandelen. Hij is miljardair, maar rijdt met een okkaziewagen. ,,Iedereen is rijk, hé, en het leven gaat aan je voorbij als je dat niet beseft'', vertelt Leon Van Rompay.

Een bedrijf van 110 miljoen euro, maar gevestigd in een gedeeld bedrijvengebouw op de Ambachtenlaan in Haasrode. Deze mensen zijn niet gaan zweven bij het succes van de zaak, staat hier te lezen. En dat blijkt ook meteen bij de kennismaking met Leon Van Rompay. Stralend van energie, fonkelende ogen en vol gedrevenheid. Koffie? Melk? En nog voor ik de melk uit het kannetje heb ingeschonken, staat hij met een stukje keukenrol klaar. ,,Ik wist dat er gemorst ging worden'', wat ook gebeurde. Met vier uur slaap per nacht heeft hij ruim voldoende. Vijf uur is voor hem uitslapen. Leon is de derde uit een gezin met tien kinderen. Hij zette op zijn 23ste de eerste stappen in de farmaceutische wereld, maar bleef tot zijn 32ste in de weekends helpen in vaders bakkerij.

Jarenlang werkte hij zich omhoog in de farmaceutische wereld. De top van zijn carrière was bij het Italiaanse bedrijf Zambon. ,,Ik was er uiteindelijk verantwoordelijk voor 36 landen. Vooral als er een probleem was met het personeel, lieten ze mij los. Mijn lijfspreuk was, en blijft, 'Never hire one who works only for money, but when you pay peanuts you get monkeys '. De mensen erkenning geven, het gevoel geven dat ze hun job goed doen, is daarbij nog belangrijker dan de honorering.''

Maar ondanks het riante salaris, koos hij op zijn 49ste voor een eigen bedrijf. Docpharma brengt generische geneesmiddelen op de markt. Nu nog een dertigtal, maar dit jaar moeten daar nog een tachtigtal bijkomen. Generische medicijnen hebben nog een rooskleurige toekomst voor de boeg. In ons landje is een medicijn op twintig een generisch geneesmiddel. In de Verenigde Staten is dat een op twee.

Waarom hebt u ondanks die spetterende carrière, op een moment toch beslist om uw eigen bedrijf op te starten?

Van Rompay: ,,We waren thuis met tien kinderen. Mijn vader was zelfstandig bakker. Al mijn broers en zusters zijn op een na zelfstandigen geworden. Ook ik heb er altijd van gedroomd om zelfstandig te zijn. En ik denk dat Docpharma de gelegenheid geeft om iedereen die bezield is met de eerstelijnsgeneeskunde, te helpen. De geneesheer kan er beter van worden door goedkoper voor te schrijven, zodat er ruimte komt voor zijn honorarium, de overheid kan er beter van worden want die bespaart, zelfs de innovatie-industrie wordt er beter van omdat er financiële ruimte komt om nieuwe, innovatieve geneeskunde te betalen. Wie betaalt er het gelag? Dat wordt betaald door de farmaceutische industrie, die al dertig-veertig jaar dure producten verkoopt aan heel hoge prijzen.''

Maar waarom dan pas op uw 49ste een bedrijf starten?

,,Ik was het slachtoffer van mijn eigen carrière. Ik heb vrij jong meteen een goede start genomen en ben jong lid geworden van de raad van bestuur van de Algemene Vereniging van de Geneesmiddelenindustrie. Ik ben ook medeoprichter van het Belgisch Instituut Geneesmiddelen en Economie. Ik werd schitterend betaald, en waarom zou je op dat moment dergelijk risico nog nemen? Dat duurde tot op het moment dat er een nieuwe baas kwam in het bedrijf. Het was de zoon van de eigenaar. Ik heb hem op een gegeven ogenblik gezegd, dat het voor het bedrijf misschien beter zou zijn als hij 's morgens zou gaan vissen, en 's namiddags gaan golfen. Dat heeft meteen enkele bruggen opgeblazen. Ik werd uitbetaald, en dat is de startsom geweest van Docpharma.''

Je bedrijf is nu volgens de beurs 4,5 miljard frank waard. Doet je dat niet tintelen?

,,Absoluut niet. Ik weet dat dat maar een stuk is van wat het volgend jaar zal waard zijn. Kijk, dat is papieren geld. Ik heb twee jaar gewerkt zonder loon voor Docpharma. Dat was een overeenkomst met de aandeelhouders. Alle mensen van het bedrijf zijn ook aandeelhouder, en dat is net de rijkdom van Docpharma. Die 4,5 miljard frank zijn dan ook niet alleen van mij. Ik heb daar maar een deel van. Maar als ik dat morgen op de markt zou brengen, weet ik niet hoe de beurs zou reageren.''

,,Ik weet ook: rijk ben je, dat word je niet. De rijkdom van je leven wordt anders bepaald dan door je portemonnee. Voor de mensen die dat anders zien, is dat een spijtige zaak. Rijk moet je niet worden, dat moet je zijn. Anders gaat het leven aan je voorbij. En de meeste Belgen zijn 'rijk'. Als je een job hebt en je komt toe om te leven, en je doet wat je wil... De rijkdom wordt bepaald door datgene wat je kan missen, niet door datgene wat je hebt.''

Het is blijkbaar niet aan u besteed, om een deel van uw aandelen te verkopen, en op een tropische eiland te gaan wonen...?

,,Ik denk het niet, neen. Ik rij met een okkaziewagen. Een mooie wagen, hoor, maar een okkazie. Ik heb die gekocht toen het bedrijf opgericht werd. Toen had de wagen 113.000 kilometer gereden, nu zijn er dat 270.000, maar hij bolt nog steeds goed. Hij zal nog enkele kwartalen meegaan, tot die afgeschreven is.''

,,Sociale bewogenheid? Ach, ik ben altijd wel sociaalvoelend geweest. Mijn echtgenote heeft steeds hebben en houden weggegeven. Ik vind het steeds leuker om te geven, dan om te nemen. Als je veel kan geven, ben je dan niet rijk? De dag dat je het moet hebben van te krijgen, ga je beseffen hoe rijk je echt bent. Rijk zijn is kunnen geven. Sociale bewogenheid? Wat is dat eigenlijk? Ik denk dat elke normale mens sociaal bewogen is, als je de drama's ziet in zoveel landen. Mijn geld, mijn aandelen zijn belangrijk, maar veel meer voor mijn aandeelhouders dan voor mij. Of mijn aandelen nu een euro hoger of lager staan, ik zal daar geen boterham minder voor eten. Ik vind het wel belangrijk dat de mensen die beleggen in mijn bedrijf, de mensen die mij hun geld toevertrouwen, niet geschaad worden in hun vertrouwen in mij.''

Wat is uw wens voor 2002?

,,Dat iedereen die ik goed ken, gezond mag blijven.''

Uw zoon Stijn is financieel directeur van Docpharma, uw vrouw en dochter zitten ook in de zaak. Is ook dat rijkdom, je gezin kansen bieden?

,,Het hoogste goed dat je je kinderen kan meegeven, is een warm nest. Geen rijk nest, een warm nest. Dan loopt het niet mis. Het kan eens scheef gaan, maar nooit echt ontsporen. Ik ben daar een schoolvoorbeeld van. Mijn moeder heeft met mij meer last gehad dan met de negen andere kinderen samen, bij manier van spreken. Ik was niet gemakkelijk. Ik was een Ché Guevara-boy . Niet echt een communist, maar wel altijd een vrijbuiter.''

,,Ik heb enorm veel mensen aangeworven in mijn leven, voor verschillende bedrijven. Ik heb geleerd dat iemand die enorm verstandelijk begaafd is maar weinig sociaal intelligent, een probleem heeft. De sociale intelligentie is voor mij gevormd door dat warme nest. Je kan falen op school, maar toch sociaal intelligent zijn en slagen in het leven. Het leven wordt niet uitgedrukt in een schoolpercentage, hé.''

,,Ik heb een vriend die zowat hetzelfde doet als vuilnisbakken ophalen. Het is een type met enorm veel levenswijsheid, met een enorme sociale intelligentie, meer dan ik. Die man is gelukkig . Hij begrijpt zichzelf en doet wat hij graag doet. Ouders verlangen vaak te veel van hun kinderen. Ze moeten het beter doen dan de ouders. Als de kinderen hun geluk kunnen vinden, dan ben je pas geslaagd als ouder.''