Voor al wie in ons land te maken heeft met doodskisten en het verwerken ervan, is er sinds 1 januari heel wat veranderd. Via het koninklijk Besluit van 26 november worden aan de doodskistfabrikanten milieubeschermende maatregelen opgelegd. Vooral de toename van het aantal crematies, van 4 naar 40 procent, gaf daartoe aanleiding. Ook voor het Ruiseleedse bedrijf Beca Bvba, dat binnenbekledingen voor doodskisten maakt, is dit een ommekeer. ,,Onze productie moet worden omgegooid en onze producten kosten 30 procent meer. Daar zal de consument bij de begrafenisondernemer echter niets van merken'', stelt zaakvoerder Arne Dupont.

Het was van in 1973 dat er wetgeving was aangepast omtrent doodskisten en de verwerking ervan. ,,Eigenlijk is het die wet van toen, die al bestond, maar niet werd toegepast, die nu werd geactualiseerd. Vanaf 1 januari moet alles aan de kist afbreekbaar zijn. Maar de meeste kistfabrikanten zitten nog met een enorme stock, die eerst moet worden verwerkt'', legt Arne Dupont uit. Concreet betekent de wetgeving dat polyester, aluminium en zink niet meer mag. Alle handgrepen moeten ook van buitenaf kunnen worden verwijderd. Vernis op basis van nitrocellulose mag niet meer, het moet wateroplosbare zijn. ,,Eén fabrikant die polyester kisten maakt, mag de deuren sluiten.'' De bekledingen (of capittonages, vandaar de naam Beca) moeten ook afbreekbaar zijn. In plaats van polyester-stoffen moet er nu met cellulose of een derivaat worden gewerkt. ,,Daardoor stijgt de prijs van één bekleding met zo'n 20 tot 30 procent, afhankelijk van de kwaliteit. De consument zal daar niets van merken. Op een kist van 744 euro (30.000 frank) gaat er zo'n 50 tot 75 euro (2.000 tot 3.000 frank) naar de bekleding. Op een goedkope kist (22.000 frank of 545 euro) is dat zo'n 37 euro (1.500 frank). Er bestaan ook exemplaren van 2.479 euro (100.000 frank), dat zijn dan echte afgewerkte meubelstukken.''


Confectie
,,Eigenlijk doen we hier gewoon aan confectie. Ik kan hier vanaf morgen broeken beginnen maken. Er is hier nog nooit een doodskist binnengekomen. Er komen hier rollen stof binnen die wij met elf personeelsleden op maat snijden en confectioneren, zo'n 70.000 stuks per jaar. Die gaan naar de kistenfabrikanten. Samen met Indecor uit Temse is Beca de grootste speler op de Belgische markt. We voeren ook uit naar de Benelux, Duitsland en Frankrijk.''

Veel verandert er niet in het productieproces, het grote probleem is de bestaande stock. ,,In plaats van polyester mogen we nu katoen (100 procent cellulose), acetaat, viscose en linnen (derivaten) gebruiken. Linnen valt daarbij weg, want is veel te duur. Bijkomend probleem is dat de productie is afgestemd op het formaat 1,6 meter. De rollen acetaat zijn kleiner. Alle patronen moeten dus worden veranderd en de berekening over het verlies op de stoffen, moet ook opnieuw worden gemaakt. Wij zijn dan ook totaal niet betrokken geweest bij die nieuwe richtlijn. Gelukkig heeft een klant me halfweg december opgebeld, of ik wist nog van niets.''

De stock van 30.000 meter moet nu zo snel mogelijk de deur uit. Dat zal twee tot drie maand duren, rekent Arne Dupont, terwijl de overheid één overgangsmaand voorziet. Gelukkig zijn januari, februari en maart bijzonder druk, juli ook en dan oktober-november. ,,Voor mij moet er niemand sterven. Het is net hetzelfde als ik hemden of broeken zou leveren. Als er iemand 500 capittonages bestelt, lig ik er al lang niet meer wakker van dat dat doden zijn. Een dokter neemt toch ook niet alle ziektes van zijn patiënten op zich?'' Niet iedereen denkt daar blijkbaar zo over. ,,Sommige mensen durven niet binnen komen als ze hier om een lap stof komen voor een kerstmarkt of zo. Ze denken dat het hier luguber is.''

Beca Bvba werd gestart als eenmansbedrijfje door de moeder van Arne Dupont. Tijdens de textielcrisis in de jaren '60 stikte ze bekledingen in de kelder van de familiale weverij in de Oude Tieltstraat. Het bedrijfje groeide en werd een Bvba toen Arne het in 1987 overnam van zijn ouders. Groeien zit er nog altijd in. ,,Mocht ik willen. Ik zou in Frankrijk en Duitsland groter kunnen worden, maar ik wil niet. Ik wil mijn eigen baas blijven. Ik wil niet dat er hier iemand komt om het bureauwerk te doen. Ik blijf liever alleen.''

U wil onze betalende artikels lezen maar nog geen abonnement nemen? Meld u aan en proef gratis van  plus-artikels.

Lees gratis ›

Geen betaalgegevens nodig