Verhuren kan erge gevolgen hebben. Dat ondervond een Kortrijks echtpaar. Vijf schijnfirma's schreven zich in op hun adres, met alle gevolgen vandien. Het zijn meestal malafide firma's die bij BTW of sociale zekerheid in het krijt staan. Eén firma had dertien miljoen frank (322.261,58 euro) BTW-schuld.

Dat onze gesprekspartners niet meer happig zijn om hun naam en de straat waar hun pand ligt prijs te geven, is aannemelijk na de miserie die ze meemaakten. Als ze hun verhaal in de krant willen, hebben ze maar één bedoeling: mensen waarschuwen. Eén grote les: let op als iemand onderverhuurt of vraagt onder te verhuren. In het hiernavolgende verhaal noemen we ons slachtoffer gewoon zaakvoerder X.

Meneer X: ,,Wij hadden een zaak. Nadat we waren gestopt, verhuurden we ons pand. Dat lukte jaren perfect. Tot een investmaatschappij zich als huurder aanbood. Op 1 april 2000 tekende deze een huurcontract voor drie jaar. Niets aan de hand, tot de man na vier maanden nog geen huur betaalde. Na een vonnis werd hij in oktober vorig jaar uitgedreven. Volkomen wettelijk. Ondertussen had hij echter zijn huuradres doorverhuurd aan andere firma's die op de vlucht waren voor schuldeisers. Ons protest was tevergeefs. Zelfs in 2001 slaagde hij of iemand anders er nog in twee nieuwe firma's in te schrijven bij de Kortrijkse rechtbank van koophandel. Daarbij was een transportfirma uit de buurt van Aalst die op de vlucht was voor de BTW en daar maar liefst 13 miljoen frank schulden had. Toch noteerde de rechtbank van koophandel het adres van dit bedrijf, het adres van ons pand dus, zonder verdere vragen.''

Dit Aalsterse bedrijf zou ondertussen failliet verklaard zijn. X: ,,Je kunt je voorstellen hoeveel aangetekende brieven en pro justitia's hier belandden. Op de duur plakte ik alles potdicht. De deurwaarder legde de brief gewoon op de dorpel. De aanmaningen van firma's waar goederen waren besteld en niet betaald, bleven komen. De deurwaarder wist heel goed dat er geen reactie zou komen. Is dit eerlijk? Op een bepaald moment kwam de firma Heyman & Co in opdracht van de BTW een inventaris opnemen. Maar er was niets. Huurder en materiaal waren allang weg. We weten nog altijd niet goed wat hij hier deed. Je kunt je indenken dat een potentiële huurder zich vragen stelt, ook al proberen we die zo eerlijk mogelijk in te lichten.''


Brief
Ten einde raad trok X naar de burgemeester van Kortrijk. Zes weken later kreeg hij antwoord dat er geen wettelijke basis bestaat om een schijninschrijving te weigeren . De rechtbank van koophandel mag de waarachtigheid niet in twijfel trekken. X: ,,Ik smeekte de diensten om, in het geval er iemand langskwam en mijn adres gebruikte, een seintje te geven. Maar dat deden ze niet. Ik kreeg alleen dit te horen: de enige oplossing is de vennootschappen te verplichten om bij de inschrijving een verblijfsvergunning voor te leggen. Maar zoiets moet voorwerp uitmaken van een parlementair initiatief. De huurder zelf woont in een caravan, zegt hij. Ondertussen rijdt hij wel in dure auto's rond, geleasd uiteraard. Wij voelen ons in de steek gelaten: het gerecht doet niets. Schijnfirma's weten ook dat pas na zes maanden gereageerd wordt. Ondertussen zijn ze allang weer weg. Ik wil andere mensen waarschuwen. Het kan niet dat ik de enige ben. Voor mij is het een financiële strop. Ik kan mijn pand niet verhuren. Erger is dat ik als rechtzoekende in dit land niet bediend wordt. Ik schreef ook naar de koning. Ik kreeg een briefje terug dat ik een advocaat moest nemen. Daar sta je dan. Mijn enige uitweg is de wetgevende macht.''