Toen ik na veertien dagen gevangenis weer vrijgelaten werd, stond ik voor de keuze: de handdoek gooien of helemaal van nul herbeginnen'', zegt Tom De Geetere. ,,Mijn werknemers hebben me over de streep getrokken: bij mijn thuiskomst hadden ze een erehaag gevormd en ik werd onder applaus mijn woning binnengeloodst. Het was een heel emotioneel moment, niemand kon zijn tranen bedwingen. Ik zal mijn personeel daar eeuwig dankbaar voor blijven want na die weken in de Nieuwe Wandeling kon ik best wat steun gebruiken.''

,,Het Gentse parket had zijn inval goed getimed'', zegt De Geetere. ,,Het was 25 juni 1997, de dag van mijn burgerlijk huwelijk. Drie dagen later zouden we voor de kerk trouwen. De kerk, de zaal, de traiteur, de champagne, alles was besteld voor een paar honderd genodigden.''

,,Ik was 's morgens vroeg om 7.30 uur mijn trouwkleren aan het passen, toen er aangebeld werd door de gerechtelijke politie. Ik dacht eerst nog aan een flauwe grap van mijn schoolvrienden. Ik stond daar in mijn boxershorts aan de voordeur en ze vroegen om een huiszoeking te doen. Daarna moest ik mee naar het bureau. Op hetzelfde moment hebben ze in het bedrijf twee medewerkers en later ook mijn broer opgepakt.''

,,Na een dag en nacht ondervragingen mocht mijn vrouw naar huis, maar ik werd aangehouden. Ik werd naar de Nieuwe Wandeling overgebracht en terwijl ik in de wachtkamer zat, hoorde ik het radionieuws. Ik kon mijn oren niet geloven. ATC was wereldnieuws: speurders hadden in Nevele een gigantische fraude ontdekt en er werd met miljarden gegoocheld alsof het knikkers waren.''


Halfsizer
,,Een paar uur later moest ik in mijn blootje de revue passeren en kreeg ik een gevangisplunje, zo'n halfsizer tot boven je enkels en met een onderbroek die tot op mijn knieën zakte. Ik werd in een eenpersoonscel gestopt waar al een Oostenrijker zat, een wat wereldvreemde jurist, die ze niet helemaal op een rij had. Ik kreeg niet eens een bed, enkel een matras op de kille grond.''

De Geetere krijgt het moeilijk als hij eraan terugdenkt. ,,Mijn echtgenote had ondertussen het hele trouwfeest afgezegd. Probeer dat maar uit te leggen aan de familie, de vrienden en de klanten. De onderzoeksrechter heeft nog aangeboden om het burgerlijk huwelijk toch te laten doorgaan, met enkele leden van de gerechtelijke politie achteraan in de zaal. Stel u voor, het zou een gezellig feest geworden zijn.''


Film
De volgende veertien dagen zat De Geetere in de cel, zonder enig contact met zijn medewerkers en in het ongewisse over wat er met zijn bedrijf aan de hand was. ,,De eerste dag kocht ik in de kantine enkele kranten. Ik was overal voorpaginanieuws, met foto, naam en toenaam: Tom De Geetere, de fraudeur van de eeuw.''

,,Ik probeerde het nog luchtig op te pakken, maar in werkelijkheid zat ik mentaal aan de grond. Gelukkig kreeg ik geregeld bezoek van mijn vrouw, mijn vrienden en mijn personeel. Het was als in een film: de eerste dag zaten we daar te praten aan weerszijden van een raam, met de handen tegen dat glas om toch wat contact te hebben.''

,,Van de cipiers geen kwaad woord - die mensen doen hun best in vaak ondankbare omstandigheden -, maar van dat voorarrest gruw ik. Dat is een moderne pijnbank, een psychische folterkamer met als enig doel een mens te breken.''


Cellen
,,Toen de zaak voor de raadkamer kwam, zag ik in die stinkende cellen onder het justitiepaleis mijn twee medewerkers terug. Ik vroeg hoe het met ze gesteld was en ik zei dat ze de moed niet mochten verliezen, maar de rijkswachters blaften ons toe dat we geen contact mochten hebben en dat we onze mond moesten houden.''

,,De raadkamer heeft aanvankelijk enkel mijn secretaresse vrijgelaten, maar veertien dagen later heeft de kamer van in beschuldigingstelling ook mijn broer, mijn aankoper en ikzelf in vrijheid gesteld. De KI was tot de vaststelling gekomen dat wij altijd open kaart gespeeld hadden in het onderzoek en dat er geen tastbare bewijzen voorhanden waren. De voorzitter stuurde ons naar huis met de raad om het bedrijf meteen weer op te starten en de vrijlating niet aan de grote klok te hangen.''

,,Een paar dagen later zijn we herbegonnen. Niet in het bedrijf, want dat bleef nog maandenlang verzegeld, maar in de garage van mijn ouderlijke woning. Het gerecht had al mijn aders overgesneden: ik zat zonder stock, zonder geld, zonder vrachtwagens en met bijna vijftig miljoen frank openstaande facturen. Ik moest zelfs schooien bij familie om mijn advocaten te betalen.''

,,We hebben nog in kortgeding gevraagd om onder het beheer van een expert-waarnemer - een soort waakhond - met de bestaande stock verder te werken, zodat de schade beperkt zou blijven, maar de onderzoeksrechter wou daar niet van weten. Op dat moment zag het er echt belabberd uit, want we zaten in een schijnbaar bodemloze put, maar we zijn er langzaam toch weer uitgekropen.''