Na enkele pijnlijke incidenten is Matongé zijn reputatie als bruisende trekpleister stilaan kwijtgespeeld. In maart waren toevallige passanten op klaarlichte dag nog getuige van een meedogenloze moord. De Cel Matongé van commissaris Jean-Louis Herzeele wist de daders vrij snel te strikken, en probeert de buurt nu van haar zoveelste complex af te helpen.

Een politieagent toont de weg die een jonge Afrikaan op 22 maart aflegde voor hij ineenzakte in de Gallery d'Ixelles. De galerij met haar Afrikaanse kapperszaken en kledingszaken zit al jaren in de greep van jeugdbendes die de handelaars afpersen en, indien nodig, afrekeningen niet schuwen. Na de moord op een jonge drugsdealer door een politieagent en de daaropvolgende rellen, besloot de politiecommissaris dertien maanden geleden een Cel Matongé op te richten. Die ging zich nauwgezet concentreren op zeventien straten van de wijk.

,,In het begin vond ik met moeite agenten die in de cel wilden stappen'', herinnert Herzeele zich. ,,De galerij was jaren aan haar lot overgelaten door de overheid. De schrik zat er, ook bij ons korps, goed in.'' De Cel Matongé bestaat nu uit negen agenten die dagelijks patrouilleren in de wijk. ,,Wij hebben vroeger ook fouten gemaakt'', geeft de commissaris toe. ,,Cultuurverschillen, hé. Daarom kregen de agenten een opleiding interculturele communicatie . Het is niet omdat Afrikanen luid spreken, dat ze kwaad zijn. We moeten elkaars verschillen leren aanvaarden.''


Escalatie
Hoe verklaart hij de escalatie van geweld in de wijk? ,,Het vreemde is: bij de 120 mensen die we totnogtoe oppakten, zit geen enkele inwoner van Elsene. Dat bewijst nogmaals dat Matongé een wijk is die veel bezocht wordt door buitenstaanders. Ik denk dat bepaalde leden van de criminele jeugdbendes uit de winkelgalerijen volledig ontworteld zijn door de culturele schok die ze moesten verwerken. Ze kregen geen sociale begeleiding toen ze hier arriveerden en zijn hun waarden helemaal kwijt. Vaak komen ze recht uit een oorlogssituatie. Geweld wordt dan een gewenning.''

De Cel Matongé zit nu in haar tweede jaargang. Vanuit vele hoeken is men lovend over het werk van Herzeele. Hij steekt graag ook enkele pluimen op zijn hoed. Maar hij blijft voorzichtig: ,,De weg naar het station is nog lang, maar de trein zit al op de rails.''