Het jaar 2001 begon te fantastisch voor de sinds vorige week 46-jarige Daniël Vandenabeele. Zijn aanstelling als Gistels gemeenteraadslid bij de SP.A was een bekroning voor jarenlang dienstbetoon. Door zijn nauwe banden met de SP en als raadslid van het OCMW vond hij voor velen de weg naar hulp. Toen hij ,,eindelijk'' in de gemeenteraad terechtkwam, stelden dokters prostaat- lymfeklier- en nierkanker vast. Daniël Vandenabeele werd van steunpilaar tot slachtoffer.

,,Het jaar 2001 was voor mij eigenlijk goed begonnen. Ik had echt een goed oog op mijn taak als gemeenteraadslid. Toen ik een beetje ingewerkt raakte sloeg het noodlot toe. De diagnose van de dokters was bikkelhard. Ik was ziek, had kwaadaardige kanker in de onderbuik.''

,,Ik kreeg nog tot een stuk in het jaar 2002 chemotherapie en radiotherapie voorgeschreven. Vier op vijf van de activiteiten die ik deed kon ik niet meer waarmaken. Emotioneel kun je dat niet aan. Ik was permanent moe, leed onder de druk. Ik die steeds had gepoogd andermans problemen op te lossen voelde dat ik zelf hulp nodig had'', verklaart Daniël Vandenabeele.

,,Het ergst van al is dat er van die vele honderden vrienden van toen, niemand nog naar je omkijkt, eens je van het voorplan verdwijnt. Vroeger stond de telefoon hier permanent roodgloeiend. Vandaag weet ik echt niet waarom ik nog een telefoonabonnement neem. De mensen hebben schrik om je aan te spreken. Je lijkt plots wel een buitenaards wezen'', ondervindt Daniël.


Spook
,,Uitzonderlijk vraagt iemand uit mijn wijk eens hoe ik het stel, of wat er scheelt. Iemand vroeg me een tijdje terug wat er met me was en keek vol vragen. Toen ik vroeg of ze een spook had gezien, knikte ze instemmend. Het gerucht deed de ronde dat ik overleden was.

Het Rode Kruis is langsgeweest, evenals het Gistelse OCMW en de Vlaamse Federatie van Gehandicapten. Dat was het. Telkens wordt me gevraagd hoe het betert. Maar het genezingsproces vlot niet echt. Nieuwe onderzoeken moeten op 11 januari uitsluitsel geven. Dan moet ik toch zelf te weten komen waar het naartoe gaat.

Financieel is het een zware dobber omdragen, maar het is de moeite waard te pogen genezen en te leven. God, hoe vaak heb ik al een gemeenteraadszitting moeten verlaten omdat ik ziek was. Als politicus heb je geen tijdelijk verlof, dus moet ik er voor mijn partijgenoten wel pogen het beste van te maken. Ik leef van dag op dag en denk steeds ,,wat vandaag niet is gebeurd, kan morgen wel''. Maar dat geldt ook voor mijn ziekte.

,,Een wens voor 2002? Een gezond leven te kunnen leiden en niet te hervallen, opdat ik mezelf weer volop ten dienste van de zwakkeren in de maatschappij zou kunnen stellen.''