De Sint-Laurentiuskerk in woord en beeld is de titel van het nieuwste boek over Lokeren. Voor de redactie tekent stadsarchivaris Nico Van Campenhout. Zaterdag werd het boek officieel voorgesteld. Afscheidnemend deken Godfried Rooms kreeg het eerste boek als geschenk.

De plannen voor een boek over de peperbus, zoals de grote kerk in de Lokerse volksmond wordt genoemd, zijn al tientallen jaren oud. Naar aanleiding van de viering van de 275ste verjaardag van de peperbus werd dat idee weer van onder het stof gehaald. Elf auteurs belichten elk vanuit hun standpunt de Laurentiuskerk. Resultaat is een boeiende mix van geschiedschrijving en beschrijving van het toch wel merkwaardig rijk interieur van de Laurentiuskerk. Vooral het houtsnijwerk van de preekstoel, de biechtstoelen en de lambrisering is merkwaardig.

Aandacht is er ook voor de minder bekende aspecten zoals het edelsmeedwerk, de gewaden en vaandels en de schilderijen in de Laurentiuskerk. Het is evenwel geen saai boek geworden, want er zitten ook menselijke verhalen en beelden in. Zo wordt Helena Coppens, de bekendste stoelenzetster geportretteerd, zijn er talrijke oude foto's van processies en bloemenstoeten. Er is ook het verhaal van de klokkenluiders die in een brief op 1 juni 1890 opslag vroegen. Chef klokkenluider Schiettecatte vond de twintig centiemen per luidbeurt de moeite niet meer om het werk thuis te laten staan en dreigde met een staking. De vijf hoofdluiders en vier bijluiders kregen daarop vijftig procent loonsverhoging.


Ecole moyenne
Liefst 335 Lokeraars tekenden vooraf in op het boek en konden hun exemplaar op de officiële voorstelling afhalen. Eén van hen was August Rombaut (67). ,,De grote kerk, dat is een stuk van mijn leven. In die kerk heb ik mijn eerste en plechtige communie gedaan. Ik ben ook erg geïnteresseerd in de Lokerse geschiedenis. In het boek zouden heel wat aspecten behandeld worden waarvan nog weinig geweten is. Ik ben benieuwd.'' Volgens August had de kerk vroeger meer prestige. ,,Weet je wat ik altijd spijtig gevonden heb? De bloemmotieven werden in de jaren vijftig overschilderd. Ook het prachtige hoogaltaar is buiten gebruik. De missen van vroeger met het Latijn en de mooie misgewaden vond ik indrukwekkender.''

Ook Lea Van Driessche heeft nog veel herinneringen aan de Laurentiuskerk. ,,Wij zijn katholiek van huis uit en daar hoorde kerkbezoek bij: eerst naar de mis in de voormiddag, en in de namiddag naar het lof. Ik heb in de grote kerk mijn plechtige communie gedaan en ben er ook getrouwd.'' Lea monkelt nog als ze terugdenkt aan haar jeugd. ,,Tijdens de lering als voorbereiding op de plechtige communie kwam ik voor het eerst in aanraking met een meisje uit de école moyenne, de rijksschool. Ik zat bij de nonnetjes op school en die van de école moyenne werden zo'n beetje als goddelozen aanzien. Wij hebben echter heel wat plezier gemaakt en voor het eerst kon ik over de jongens praten. Dat onderwerp was taboe bij de nonnetjes.'' Zij herinnert zich ook dat vroeger heel wat notabelen een eigen kerkstoel of een plaatsje in het hoogkoor hadden. ,,Er was een rijke familie die steevast binnenkwam tijdens het evangelie. Dan moest je rechtstaan. Zij dachten dan dat iedereen voor hen rechtstond.''



  • De Sint-Laurentiuskerk in woord en beeld telt 175 bladzijden, 120 illustraties en is gebonden met stevige kaft. Het boek kost 1.100 frank en te koop door overschrijving op rekeningnummer 091-0106024-32 van het stadsarchief (tel.09/340.50.89).