Een onschuldige tussensprint was het, na goed 50 kilometer in de achttiende etappe. Het terrein van de sprinters, maar gisteren deden ook de grote tenoren mee. Jan Ullrich, de nummer twee van het klassement, pakte vier bonificatiesecondjes mee. Lance Armstrong, in zijn spoor, moest het stellen met twee. Twee prikjes minder om goed te maken, zaterdag in de alles beslissende tijdrit.

Wat de pronostieken ook beweren: de Tour is niét gedaan. Dat mag wel blijken uit het hanerige gedrag van Ullrich, de enige uitdager van Armstrong die overeind is gebleven na bijna drie weken Centenaire . Je neemt geen risico's voor twee secondjes winst als je er niet heilig van overtuigd bent dat het nog kan. Het zou op die habbekrats aan kunnen komen, in die plots levensbelangrijke 49 kilometer tussen Pornic en Nantes. ,,De belangrijkste tijdrit van mijn leven'', viel Armstrong in herhaling. Of stel je voor dat ze mekaar na de chronoproef nog altijd op de lip zitten. Zie je het al gebeuren op de Champs-Élysées? Sprinten als gek voor zowel geel als groen? Na de etappe van gisteren is het niet eens meer dolle fantasie.

Het blijft niet alleen een feit dat Armstrong er in de vorige tijdrit, ongeveer even lang maar op moeilijker terrein en in de loeiende hitte, duchtig van langs kreeg van een superieure Ullrich. Meer dan anderhalve minuut scheelde het toen. Een fameuze mentale tik voor de Amerikaan, in wiens kamp men zich duchtig zorgen maakte. Ondertussen is het psychologische voordeel echter gewenteld. Armstrong, in die fameuze tijdrit van Cap' Découverte op de rand van de uitdroging, mepte terug. Op Luz-Ardiden weliswaar, de laatste aankomst bergop. Het mag wel duidelijk zijn dat we het hebben over twee compleet verschillende Armstrongs. Die van de jongste dagen zien we moeilijk een minuut verliezen. En daarbij: ze voorspellen regen...