Pure waanzin leek het, wat Tyler Hamilton gisteren in de laatste bergetappe probeerde, na al wat hij in deze Tour al moest verteren. Een aanval van 142 kilometer, bijna volledig op zijn dooie eentje. Op en over een pelotonnetje vroeger vluchters, met Van de Wouwer en Wauters. Achternagezeten door de ploegen van een paar snelle mannen. Die moesten nog alle zeilen bijzetten en hulp uit alle hoeken zoeken om de kloof die de Amerikaan met het gebarsten sleutelbeen had geslagen terug te brengen tot vrij onschuldige proporties.

door Paul DE KEYSER

In het zicht van het spandoek permitteerde de man uit Massachusetts zich een uitbundige shake hands met ploegleider Riis. Daarna volgde een korte roffel op zijn stuurstang, handen in ongeloof voor zijn gezicht, een ingetogen applaus. Welbesteed allemaal. Net als de warme omhelzing van geletruidrager Armstrong, zijn ex-kopman. ,,Ik geloof het zélf niet'', bekende de kleine Tyler.

  • In het begin van de etappe werd je gemeld in een groepje gelosten. Leg dát eens uit...
  • (ontdaan) ,,Mijn eigen dikke fout! Ik zat gewoon in de staart van het peloton toen er een gaatje viel in die razende start. Ik was verplicht om via mijn zendertje om hulp te roepen. Riis liet meteen vier, vijf man uitzakken om me terug voorin te brengen. Die jongens zijn verschrikkelijk diep moeten gaan om mijn stommiteit goed te maken. Ik dank ze niet alleen, ik verontschuldig me voor mijn fout.''

  • Dik goedgemaakt, lijkt het.
  • ,,Ik was zo kwaad op mezelf dat ik iets goed wilde maken met een opvallende prestatie. Riis maande me aan om het eens te proberen op de Soudet. De anderen zouden niet weten wat hen overkwam. Trouwens, Bjarne had ons de avond voordien al scherp gezet. Denk nog niet aan Parijs. We hébben al twee ritoverwinningen, maar dat belet niet dat we mogen uitbollen. ''

  • Hoe zit dat met die schouder van jou?
  • ,,Een stuk beter, maar lang niet honderd procent. Pas sedert twee dagen kan ik mijn vertrouwde positie innemen op de fiets. Ik ben nog altijd verplicht om op mijn rug te slapen. Ellendig, hoor! En als ik recht op de trappers loop, dan blijft de pijn.''

  • Niet iedereen gelooft in die blessure. ,,Een goedkope PR-stunt'', zegde Walter Godefroot. En hij lang niet alleen.
  • ,,Ik nodig iedereen uit om de foto's van mijn sleutelbeen te komen bekijken. In het hotel of 's ochtends in de camper, Godefroot mag kiezen. Ieder heeft recht op zijn mening, maar de kritiek doet me pijn. Wat betekent het anders of ze houden me voor een leugenaar?''


    Ontgoocheling vergeten
  • Wat overheerst op dit moment? De euforie na een memorabele etappewinst, of de spijt dat je zonder die blessure in het klassement allicht hoger had gestaan dan die zesde plaats?
  • ,,Tot woensdagochtend liep ik er flink ontgoocheld bij. Ik had me zó voorbereid op de Tour. Mijn zevende. En wat bracht het op? De eerste week was pure hel. Daarna beterde het weliswaar, maar na veertien dagen was dit al mijn zwaarste wedstrijd ooit. Ik voelde me moe. De stress, het lijden. Wie weet wat mijn correcte plaats is in deze Ronde? Beter dan zesde, neem ik aan. Mijn overwinning, en de manier waarop, pakken echter alle bitterheid weg. Dit gaat mijn wildste dromen te boven. Ik vergeet de ontgoocheling.''