Een karakter om bergen mee te verzetten. Iedereen weet, Axel Merckx heeft het. Helaas volstond dat gisteren niet om de Pyreneeënreuzen die Tourmalet en Luz-Ardiden heten, onder de knoet te krijgen. Precies 54 minuten en 4 seconden nadat zijn vriend Armstrong de finish overschreed, kwam Merckx over de streep gebold. Ruim acht minuten boven de tijdsgrens. Over and out.

,,Ik stapte in 1999 uit de Tour en ik heb er nog altijd spijt van'', vertelde Axel Merckx goed een week geleden nadat hij al zwarte sneeuw zag op L'Alpe D'Huez. Opgeven heeft de zoon van de allergrootste sindsdien uit zijn woordenboek geschrapt.

Dat was er gisteren aan te merken. Gelost op de eerste helling van de dag, een onbeduidende puist van vierde categorie, nog even teruggekomen, maar op de Col d'Aspin meteen uit de wielen en vanaf dan de godganse rit op zijn eentje gefietst.

Axel Merckx ging strijdend tenonder en kreeg daarvoor van het publiek aan de finish een even stormachtig applaus als dat voor de winnaar. Wat volgde, waren beklijvende taferelen. Merckx die minutenlang diep over het stuur gebogen hing, hevig huilend. Cameraploegen en fotografen op een eerbiedwaardige afstand, enkel verzorger Vincent om hem te troosten.

Om uiteindelijk naar de ploegauto te fietsen, zich op de achterbank naast Hans De Clercq te nestelen en opnieuw onbedaarlijk te beginnen wenen, het gezicht diep weggestoken in een handdoek. De Monegask had zich deze Centenaire ongetwijfeld helemaal anders voorgesteld.