Drie dagen bleef de illusie dat Lance Armstrong te pakken was. Dat de Amerikaan niet meer zou heersen over de Tour, zoals hij dat de voorbije drie jaar vermocht. Het balonnetje ging gisteren met een luide knal aan flarden in de eerste de beste Pyreneeëntocht. Op een rode loper, uitgerold door een imposante ploeg, stormde Armstrong naar ritwinst en gele trui. Slechts één concurrent bleef in de buurt: Joseba Beloki. Moet deze Ronde het nog tien dagen doen met één uitdager voor King Lance ?

Onverwacht toch dat het gisteren meteen knalde. Een korte rit, de eerste bergen. De slotklim, vrij kort, oogde ook niet onmenselijk. ,,Dat dachten mijn teamgenoten óók'', grinnikte Armstrong. ,,La Mongie? 't Zou niet veel soeps wezen. Tot ik hen aan het verstand bracht dat het eigenlijk de Tourmalet was...''


Warmte
,,Ik had een beetje last van de warmte'', pruilde de nieuwe lijstaanvoerder. Gelukkig dan maar dat het niet regende in de Pyreneeën. Het favoriete weertje van de Texaan om de dweil te halen over zijn tegenstanders. Zoals hij dat de jongste drie jaar keer op keer deed in de eerste bergrit. Sestriere '99, Hautacam 2000, l'Alpe d'Huez vorig jaar. Evenveel nachtmerries voor wie niet tot het kamp van US Postal behoorde.

,,Nu is het ánders'', vond Armstrong, uiteraard in een beste bui. ,,Ik heb helemaal niet aangevallen. (monkelend) Ik probeerde alleen een ontketende Heras te volgen. Fenomenaal, hoe die man tekeer ging om Gonzalez de Galdeano zo ver mogelijk weg te duwen. Roberto was de beste! Ik ben hem dankbaar dat hij zich wegcijferde voor mij en de ploeg. We pakten hem vorig jaar in de ploeg omdat we geloofden in zijn uitzonderlijk talent. Toen kon hij niet bevestigen. Nu wel. We zien een andere Heras. Eigenlijk verdiende Roberto de etappe, maar ja, die bonificaties...''


Roze mannetjes
Armstrong raakte nauwelijks uitgepraat over de kracht van zijn formatie. Een team dat het gewicht van de koers niet op de schouders van Once laadde. Het had nochtans perfect gekund. De gele trui heeft immers een prijs. Allicht dat de Spanjaarden wel begrepen wat te gebeuren stond, toen die van US Postal desondanks opstoomden naar de kop.

,,Het geel pakken is één, die trui verdedigen nog wat anders'', genoot de nieuwe leider. ,,Uiteraard moet ik zelf ook op de pedalen duwen, maar wat mijn team betreft, slaap ik op beide oren. We hebben de beste ploeg van deze Ronde!''

Niet Once dus, het blok dat de drievoudige Tourlaureaat had moeten bestoken. De roze mannetjes van Manolo Saiz lieten op hun Pyreneeën flink wat pluimen achter. Net als de bondgenoten van Kelme. Alleen Joseba Beloki, de stille Bask, stond pal. De enige die het spoor van het duo Heras-Armstrong volgde. ,,Een bevestiging van mijn analyse na de tijdrit'', vond de Texaan. ,,Ik was nog even goed als vorig jaar. Een paar anderen waren erop vooruit gegaan. Zoals Beloki. A great rider. In de slotkilometer wilde ik wel eens weten wat hij nog over had. (grijnzend) Ik merkte meteen dat het ook voor hem snel genoeg ging...''