John Bosman is na dit weekend profvoetballer-af. Als zijn lies even meewil, komt de 37-jarige ex-spits van KV Mechelen en Anderlecht zondag met AZ een laatste keer in actie op het veld van FC Den Bosch. Hij mag terugkijken op een loopbaan vol hoogtepunten. Maar alle trofeeën houden hem niet meer bezig sinds maandag 15 oktober 2001. Op die bewuste dag verloor hij immers zijn vijfjarig zoontje Devin na een verkeersongeluk. ,,Ik zou mijn hele carrière inleveren als ik daarmee mijn zoontje zou terugkrijgen'', zegt Bosman, terwijl het buiten in Alkmaar regent en hij wat mistroostig door zijn bakje koffie roert in een plaatselijke brasserie.

Als een gelouterde prof van het genre-Bosman stopt met voetballen, gaat dat normaal gezien gepaard met een groot feest. ,,Was ik een jaar eerder gestopt, was dat ook voor mij het geval. Maar nu is het door omstandigheden anders gelopen en houd ik het sober en bescheiden'', zegt Bosman.

  • Met omstandigheden bedoel je: het overlijden van je zoontje.
  • ,,Inderdaad. (stilte) Ik had liever vorige zondag mijn laatste thuismatch voor AZ tegen NEC gespeeld met hem in de tribune. Ik had zo graag gehad dat hij mee kon genieten. Dan had hij kunnen zien hoe ik me voor deze wedstrijd had opgeladen en twee keer scoorde, voor ik met een liesblessure naar de kant moest. Nu liep het anders en was het heel emotioneel. Vorige vrijdag was hij normaal zes jaar geworden. Zijn ongeval zal me mijn hele leven volgen. Dit zal nooit slijten.''

  • Hoe heb je het drama verwerkt?
  • ,,Met de steun van mijn vrouw, familie en vrienden. Ons dochtertje Lisa heeft ons er ook doorheen geholpen. Toen ze me zondag na mijn wissel stond op te wachten met een bos bloemen, deed het me wat. Naast die steun was ik de voorbije maanden blij dat ik kon voetballen. Op het veld slaagde ik erin mijn gedachten te verzetten. Tien dagen na het ongeval begon ik opnieuw te trainen. Na de winterstop speelde ik ook wedstrijden. Desondanks waren er ook dagen dat ik niet ging trainen. De club liet me daar de vrije keuze in.''

  • Had je wat aan de steunbetuigingen die je ontving?
  • ,,Ze deden me wat, al waren ze uiteindelijk een schrale troost. Toch zou ik graag de vele mensen uit België, die me steunden, langs deze weg willen bedanken.''

  • Heb je nooit gedacht om meteen te stoppen met voetballen?
  • ,,Dat idee kwam wel eens op. Ik had elke dag een huilbui. Dan liet ik me gaan. Maar uiteindelijk wilde ik stoppen na een wedstrijd op het veld.''

  • Hoe vaak stel je je de vraag: waarom ik?
  • ,,Daar ben ik regelmatig mee bezig. Ik weet nu zeer zeker dat het leven niet over rozen gaat. Dit is het ergste wat mijn vrouw en mij kon overkomen. Alle aandacht voor mijn carrière interesseert me eigenlijk niet. Voetbal is een banaal, triviaal iets voor mij geworden. Waarom heb ik me ooit druk gemaakt dat ik bij Anderlecht op de bank zat, vraag ik me bijvoorbeeld vaak af. Ik heb enorm leren relativeren en besef dat de voetbalwereld een poppenkast is. Wat er over mij als voetballer gezegd en geschreven is, houdt me niet bezig. Thuis heb ik alles bewaard over mijn loopbaan: plakboeken, cassettes, shirts. Ik neem ze niet meer vast. Over vijf jaar misschien wel. Al zou ik het liefst van al alles nu doornemen met mijn zoontje. Maar dat zal nooit meer kunnen, ook al denk ik soms dat hij nog leeft als ik foto's van hem bekijk.''

  • Wat ga je nu doen?
  • ,,Als ik zondag niet kan spelen, kom ik zaterdag naar België voor de afscheidswedstrijd van Marc Degryse. Hij is samen met Luc Nilis een van de weinige, echte vrienden die ik in het voetbalmilieu heb. We zien en horen mekaar regelmatig. Na mijn carrière kan ik misschien in de scouting gaan, of een job als spitsentrainer. Allicht wordt het dat laatste. Maar voorlopig ben ik er niet mee bezig.'