FRANKFURT - Eén Zabel, twee Planckaert, drie Ivánov, vier Freire, vijf Petacchi. De 41ste editie van de nog altijd populairste Duitse klassieker kreeg niet alleen een boeiend wedstrijdverloop maar ook een uitslag om van te snoepen. Zeker voor het thuispubliek dat met minder dan een triomf van Telekom geen genoegen had genomen. ,,En dat is jullie schuld'', haalde Erik Zabel fors uit naar de Duitse journalisten. ,,Jullie zijn oneerlijk. Geen greintje respect, altijd negatief. Jullie moesten eens weten hoe hard dat bij mij aankomt.''

Een winnaar die uppercuts uitdeelt op de persconferentie, waar hadden we dat nog al eens meegemaakt? Na de Scheldeprijs van 1997, inderdaad. En wie won toen in Schoten? Erik Zabel, inderdaad. Vijf jaar geleden moest het parcours het ontgelden, nu de verzamelde Duitse pers.

,,Dit is mijn vijfde zege van het seizoen. Ik was ook al achtmaal tweede en ik ben met afstand nummer één op de wereldranglijst. Toch word ik sinds vier maanden onder vuur genomen. Onterecht, want ik win nu niet minder dan voorheen. Alleen omdat ik in Milaan-Sanremo gevallen ben, ontbrak tot nu de kers op de taart. Alsof die val mijn schuld was.''

,,Voor mijn ploegmaats was er ook weinig respect. Vinokourov won Parijs-Nice, maar in Duitsland telt dat niet mee. En wat moet Jan Ullrich weer horen en lezen? In dit land fietsen momenteel 84 beroepsrenners, louter als gevolg van de basis die Telekom sinds tien jaar heeft gelegd. Maar wie kan dat wat schelen?''

,,Geef mij dan liever Nederland en België. Daar worden Rabobank en Domo niet afgeschoten als het even wat minder gaat. Ik heb nooit problemen gehad met een kritische afstand tussen renners en media. Maar wel als die kritiek oneerlijk is. Zoals vorige maandag nog. Ik was 9de in de Gold Race, mijn tweede beste plaats ooit in die klassieker. Maar ik lees in de kranten dat ik weer een grote nederlaag heb geleden.''

Nochtans had Zabel alle reden tot juichen omdat hij het werk kon afronden dat zijn ploeg had geleverd om de gewenste massaspurt tot stand te brengen. Maar ook omdat deze zege een enorme opluchting door het huishouden van Telekom zal sturen.

Woensdagmorgen grapte Walter Godefroot nog dat iedereen mocht winnen, zelfs een mecanicien of chauffeur . Want wat Zabel ook beweerde, met slechts acht overwinningen tot nu begon Telekom aan de Henninger Turm met de bibber op het lijf. Zoals in 1994 en 1999, toen Frankfurt ook het voorseizoen van Godefroots mannen moest redden.

Telekom moest al vroeg reageren toen Bruylandts, Przydial en Stangelj wegreden zonder Duitse waakhond. En die krachtenslopende arbeid moest worden overgedaan toen Rebellin, Bartoli en Ivanov op de laatste helling ontsnapten.

Resultaat: in de laatste kilometers mocht Zabel van geluk spreken dat Mapei en Fassa Bortolo hun sprinters in stelling wilden brengen en dus niemand meer lieten ontsnappen. Maar om te winnen heb je geluk nodig. Vraag dat maar aan Jo Planckaert en Oscar Freire. Allebei weer beresterk maar weer geen winnaar.