Natalia en Barbara Dex kregen vooraf de favorietenrol toegeschoven en beide dames slaagden met verve. Zowel vocaal als op het vlak van de choreografie zetten ze een puike prestatie neer. De jongens van Sodapop gingen ietwat de mist in en daar zat de warrige act voor veel tussen. De jongens hadden drie amateur-stripteaseuses ingehuurd; eentje bleef bij het uittrekken van de broek zowaar met haar voet haken. Jurylid Serge Simonart begon daarop zelf aan een stripnummertje, maar stopte bij het derde knopje van zijn hemd.

Een wijnrode, wildzijden galajurk. Ja, Eva heeft stijl gekregen sinds haar Babuschka-soundmix van een paar jaar geleden. Bovendien heeft ze een schitterende stem. Alleen leek ze 'm gisteren toch een beetje te knijpen. Een beetje onhandig, met een gekromde rug waar Willem Van Haeneghem nog een punt kan aan zuigen. Angels is een heel aardige song, maar blijft niet hangen en dat vond de jury ook wel. ,,Na de eerste strofe en één refrein hebben we het wel gehad en komt er niets verrassends meer'', zei André Vermeulen. Dana Winner vond het prachtig: ,,Met dit nummer had ik zelf willen deelnemen.''

Sodapop had in de aanloop naar Eurosong met nogal wat pech af te rekenen. Dimitri werd in Luxemburg overvallen en zag zijn appendix de mist ingaan (geen oorzakelijk verband!) en ook de andere leden hadden het om allerlei redenen niet onder de markt. Voor een deftige choreografie was geen tijd meer. De elementen waren er wel: drie dames die per minuut een kledingstuk verloren (nog een geluk dat een Eurosongnummer beperkt blijft tot drie minuten of er kwam een Janet-Justinrel van), veel gekronkel een vuurspuwactje. Het werd een rommeltje zonder weerga. Nu ja, het nummer dat eigenlijk louter uit idiote kreetjes bestond, had het ook in ideale omstandigheden niet gered. Dana Winner was ontsteld: ,,Het lijkt hier wel een eroticabeurs'', zei ze.

Eindelijk tijd voor iemand die op een integere manier bezig is met muziek en geen danseressen nodig heeft die zich als slangen om de benen kronkelen om aandacht te trekken. Kleinkunst mag dan wel dood zijn, Amarillys Temmerman heeft alles in zich om het genre nieuw leven in te blazen. Je moet het maar doen: een nummer over Alzheimer op zo'n pakkende manier brengen. Daar had haar witte jurk met doorkijkgehalte (weliswaar erg zedig) veel mee te maken. Vergeet Wesley Sonck en Kevin Van der Perre; Ninove heeft een nieuwe bom. ,,Tiens, Stijn Meuris in een jurk'', zei Vanthilt. ,,Jammer genoeg heeft Radio 1 geen jury.'' Vermeulen vond het internationale klasse hebben: ,,Urban Trad bracht ook een sfeervol nummer. Dit kan verrassen.''

Peter Elkins bracht Cry love met begeleiding van alleen maar een akoestische gitaar en een backing-vocal: iets om vol lof stilletjes naar te luisteren. Elkins creëerde een sfeer zoals we die kennen van de vele Amerikaanse en Britse singer-songwriters. Thuis zitten er zo'n half dozijn van dat soort in de platenbak en bij gedempt licht en in de juiste sfeer, leggen we dat wel nog eens op onze aftandse pick-up. Het zijn liedjes zoals ze moeten zijn: eenvoudig, met een mooie liefdesboodschap, bedoeld voor eender welk meisje. En dat is ook het probleem van deze zong: iedereen voelt zich aangesproken, maar niemand in het bijzonder en dat kan zich op het einde van de rit wreken.

Natalia heeft een funky stem, zo bewees ze in Idool 2003, maar heeft volgens haar tegenstanders evenveel sex-appeal als een platgewalste kat op de E40. Wel wel, de criticasters mogen hun mening na gisteren herzien. I've only begun to fight , de single die ze voor Team Spirit maakte, heeft nog altijd een grotere G-kracht om je tegen de zetel te drukken, dan Higher than the sun, maar de sex spatte gisteren wel van het scherm. De Tina Turner-dribbels heeft ze inmiddels geperfectioneerd, haar heupwerk is sinds Elvis niet meer gezien en ondanks al dat geswing leek ze geen moeite te hebben om deze song feilloos te zingen.

Geen dure kleren voor de tweeling van X-Elementz, die voor hun outfit de afprijsbakken van spullenhulp hadden geplunderd. Eentje had zelfs een beenverwarmer op de kop weten te tikken. Streetwear heet zoiets tegenwoordig. Zoals een beetje gevreesd balanceerde hun best aardige nummer op de rand van de kakofonie. De choreografie met onder meer twee blonde prijsbeesten stond er wel en de tweeling deed hard zijn best om er gevaarlijk uit te zien; het hadden prima kandidaten geweest voor het afgevoerde VTM-programma De ideale schoonzoon. Goed gemaakt, maar fake als de beesten.

Barbara Dex beleefde met Iemand als jij de totale afgang op het Eurovisiesongfestival van 1993. Intussen heeft de dochter van Marc alles rechtgezet en geldt ze als één van de beste stemmen in Vlaanderen. Bart Peeters noemde haar de Molse huismoeder met de gouden stem, en dat bewees ze in het optimistische One life

: ,,Wat je ook doet, je moet vertrouwen blijven hebben, en altijd blijven vechten voor rechtvaardigheid'' zong Barbara. Barbara had voor One Life de hulp ingeroepen van Alides Hidding, de voorman van Time bandits , geruggesteund door een gospel- en percussiekwartet.