Paul Christiaen werd gisterochtend begraven in Assenede, het dorp dat hij industrieel op de kaart zette. Christiaen bouwde de groep Eca, de afkorting voor Etablissementen Christiaen Assenede, uit tot een onafhankelijke specialist inzake toelevering van auto-onderdelen. Hij was een eigenzinnige hardwerkende ondernemer die tot op hoge leeftijd het roer stevig in handen hield.

Christiaen, die 85 jaar werd en eind vorige week overleed, is het voorbeeld van een selfmade man type Roger De Clerck, Emile en Jean Van Milders en Rudolf Vanmoerkerke. Hij bouwde in het plattelandsdorp Assenede, een Oost-Vlaams dorp langs de N49 dat het destijds van de landbouw en enkele lokale brouwers moest hebben, een industriële groep uit die in eigen streek op het hoogtepunt 1.200 werknemers telde.

Christiaen, zoon van een smid, verloor op vijfjarige leeftijd zijn vader. Hij studeerde tot zijn veertiende, volgde nog les bij Andries Vlerick, en was aanvankelijk een succesvol ambtenaar. Doordat hij geen universitair diploma had, werd hij financieel gekortwiekt. Daarop viel hij terug op zijn passie: auto's. In 1948 begon hij met de invoer van een zetelhoes om auto's die tijdens de oorlog onder de hooi- of houtstapel verborgen waren, op te frissen. Hoesproductie bestond toen in Europa niet, maar Christiaen liet de Amerikaanse hoezen voor Chevrolet aanpassen. In 1955 begon hij met productie van eigen hoezen, later volgden autozetels.

De eerste grote klanten van de autozetelfabriek waren BMW en Scaldia-Volga, de Belgische invoerder van het Russische automerk Lada. Eca werkte ook voor de vroegere Triumph-vestiging in Mechelen. In 1965 ontstond de commerciële relatie met het Zweedse Volvo. Begin jaren tachtig kreeg Eca rake klappen als gevolg van de sluiting van de LIB-fabriek in Seneffe (British Leyland) en het gedeeltelijk verlies van de toelevering aan Volvo. In 1984 werd Volkswagen klant. In hetzelfde jaar begon Eca op just-in-timebasis te leveren aan Volvo. In 1993 werd opnieuw geïnvesteerd in het licht van de verdere expansie. Het waren jaren van explosieve groei.

De jongste jaren had Eca het moeilijker. Een deel van de groep werd aan Johnson Controls verkocht. Toen in 2005 een staking losbrak, sprak de toen 82-jarige Christiaen zelf de arbeiders toe. Hij nam opnieuw de touwtjes in handen omdat hij vond dat zijn zoon Luc -de oudste zoon Jan overleed 34-jarige leeftijd- niet de body had. Christiaen was een vechter die wilde winnen. Dat is hij altijd gebleven. (pdd)