and suddenly… we all love america (again)
Foto: © NO BYLINE
Een van de meest opmerkelijke realisaties van president Bush blijft nog steeds de manier waarop hij, in een mum van tijd, de sympathie van de wereld voor zijn land verknald en verloren heeft.

De aanslagen van 11september 2001 brachten een spontane solidariteit met Amerika, zelfs vanuit niet voor de hand liggende uithoeken van de wereld. Ik gaf op dat moment les in Ashgabat, in Turkmenistan. Een land dat zo goed als volledig afgesloten was van internationale informatie. Op de nationale televisie werd met geen woord gerept over die gebeurtenissen.

En toch. Verschillende van mijn studenten en van onze medewerkers daar spraken mij aan en gaven mij een gedetailleerd relaas van de feiten, zoals ze die hadden kunnen achterhalen via het internet en andere contacten. Hun verontwaardiging was groot en oprecht. Al drukten ze ook tegelijk een vrees uit voor een blinde reactie van Amerika. Hierbij is het niet onbelangrijk te weten dat Turkmenistan een buurland is van Afghanistan.

Dat 'sociale kapitaal', die sympathie heeft Bush niet kunnen benutten. Integendeel. Nochtans had Bush zich geprofileerd als een ceo. De eerste MBA'er die president van de Verenigde Staten werd. Er zou 'professioneel geleid' worden.

Je kunt van een MBA'er verwachten dat hij ook weet dat reputatie een belangrijk activa is van een onderneming, en dat reputatie- en relatiemanagement cruciale succesfactoren kunnen zijn. Toch heeft hij hier ongelooflijk gefaald en daarmee de vrees van mijn vrienden en kennissen in Turkmenistan bevestigd en versterkt. Vorig jaar was ik daar terug. Hun onbegrip was enorm.

Als decaan van een managementschool vind ik het uiteraard wel vervelend dat Bush zich zo uitdrukkelijk beroept op zijn MBA-diploma. Managementscholen worden nu al bijzonder vaak met de vinger nagewezen als er ergens iets fout loopt, en de kritiek op de MBA-opleiding is vaak scherp. Een falende president die met fierheid verwijst naar zijn MBA-studie konden we dus best missen. Ik hoef hier persoonlijk niet mee verveeld te zitten - wij hebben nog geen staatshoofden onder onze alumni - maar als gedachtespel mag het wel even…

In hetzelfde gedachtespel ben ik wel uitgekomen bij De Encyclopedie van de domheid van Matthijs van Boxsel. 'Domheid staat niet tegenover intelligentie; domheid staat tegenover ondomheid, en intelligentie tegenover onintelligentie. Fataal is juist de combinatie van domheid en intelligentie!'

Als kenschetsend voorbeeld haalt Van Boxsel het verhaal van de houthakker aan die de tak van de boom zaagt waarop hij zelf zit. Hij zit erop uit domheid én hij slaagt bijzonder wel in zijn opzet - de tak van de boom zagen - door zijn intelligentie in keuze van doel en techniek.

De vertaling van dit inzicht in termen van het Bush-MBA-verhaal laat ik aan de lezer over… Ik durf enkel te concluderen dat MBA toch wel een sterke opleiding is, maar wil tevens hierbij het advies geven dat managementscholen heel omzichtig te werk dienen te gaan bij de selectie van kandidaten tot deze opleiding.

Frank Bostyn is decaan van de Universiteit Antwerpen Management School (UAMS).



www.standaard.biz/raadvoorbestuur