Hugo

Alles komt altijd terug. En zo is hij opnieuw in zwaar weer beland, Hugo Broos, de Trainer van het Jaar: krediet bijna opgebruikt en weggehoond door de immer voorspelbare supporters. Enfin, de klok dik anderhalf jaar teruggedraaid. Zijn criticasters halen gauw weer hun gelijk boven: Broos is geen grote trainer. Het blijft een intrigerende vaststelling: na twintig jaar aan de top en een stevig palmares is er nooit unanimiteit over het werk van deze coach, ook niet in tijden van succes. Dan gaan de clichés hooguit even de kast in.

© Pol De Wilde - Corelio
Toen Hugo Broos in Limburg arriveerde, was dat een bevrijding voor Genk. Eén jaar Vandereycken hadden ze daar als verstikkend ervaren, het afscheid was gênant. Met twee benen al buiten (en Broos al gesignaleerd in Bokrijk) haalde Vandereycken nog Europees voetbal. Vervelend. En regelrecht stuntwerk, want met een gewone ploeg. Het legde een hypotheek op de nieuwe start: Genk overschatte zijn spelersmateriaal (dat gebeurt wel vaker) en Broos kreeg de diepe kras op zijn ziel, na zijn ontslag bij Anderlecht ...