Er zijn binnenkort geen kinderen meer. Niet alleen omdat het aantal geboortes de jongste twaalf jaar sterk terugloopt, maar ook omdat jongeren zich steeds meer gedragen als mini-volwassenen. Neen, dat is geen uitvinding van een kalende veertiger die heel binnenkort het volgende decennium binnentreedt. Vraag het maar aan de speelgoedfabrikanten.

Poppen voor meisjes boven de acht? Treintjes of autootjes voor jongens die net kunnen lezen en schrijven? Vergeet het maar. Computers, elektronische spellen, draagbare cd-spelers, die staan nu op het verlanglijstje.

Ze imiteren volgens trendwaarnemers steeds meer het gedrag van de generatie die net ouder is dan zijzelf. Maar daardoor inspireert de elfjarige zich op de veertienjarige die op zijn beurt de mosterd is gaan halen bij zijn zestien- of zeventienjarige school of clubgenoot. Echt kind zijn is er nog nauwelijks bij.

Het hele jongerenspectrum is door de marketingmensen zorgvuldig in kaart gebracht en opgedeeld in doelgroepen die genadeloos bewerkt worden tot ze ervan overtuigd zijn dat ze tot een specifieke subgroep behoren met eigen behoeften, eigen kledij en eigen consumptiegewoonten.

Een heleboel tienjarigen, zo blijkt uit een onderzoek van Fortis, beschikt al over een zichtrekening. De geschenkjes, lidmaatschap van de jongerenclub van de bank, daar kijken ze al lang door. Geen gezeur. Een rekening en een kaart, meer hebben ze niet nodig om hun uitgaven te financieren.

Je voelt je natuurlijk groot met een gsm en een bankkaart op zak, geld op je rekening en een pc binnen handbereik. Maar moeten we nu echt blij zijn dat kinderen al consumenten zijn die ,,hun eigen keuzes maken'' nog voor hun schaamhaar begint te groeien? En vooral: moeten zij er zelf blij mee zijn?

Is het niet belangrijk dat kinderen wat langer kind kunnen blijven? En vooral, de bank laten voor wat ze is. Een spaarboekje, ja. Natuurlijk. Maar verder is er toch niets triester dan op jonge leeftijd al gedegradeerd te worden tot consument.

Welke rol spelen de ouders bij dat alles? Proberen zij de boot af te houden, of varen zij gewoon mee op de consumptiegolven?

De verleiding om mee te doen is ongetwijfeld groot, zeker bij de snel groeiende groep van gescheiden ouders die hun kinderen niet de hele tijd bij zich hebben en vaak onbewust die afwezigheid willen compenseren met extra verwennerijtjes.

Hun kinderen trekken tijdens de zomervakantie twee keer naar het buitenland. Een keer met mama en een keer met papa. Ze hebben ook twee kamers, één bij mama en één bij papa. Een twee sets speelgoed,...

Maar ook tal van niet-gescheiden ouders moeten met vragen zitten als: ,,Krijgen onze kinderen voldoende zakgeld? Of geven we te veel? Mogen ze hun geld besteden zoals ze dat zelf willen, of moeten de ouders een oogje in het zeil houden? Hoe leren we kinderen sparen? Geven we als ouders het juiste voorbeeld of hinken we hopeloos achterop en worden we voor oude slof versleten? En welk statuut heeft klusjesgeld?''

De banken proberen daar antwoorden op te geven. Eerst Dexia, nu ook Fortis. Maar zij zijn uiteraard betrokken partij. Voor je het weet ga je bij de duivel te biechten.

Zo moet uit een onderzoek van Dexia blijken dat een modale twaalf- tot veertienjarige over een maandinkomen beschikt van ruim 24 euro. Als het een jongen is toch. Meisjes moeten het met ruim 2 euro minder stellen. Maar wie dieper op de cijfers ingaat, merkt dat 10 tot 15 euro al veel dichter bij de waarheid is. Waarom? Omdat 16 procent van de ouders zijn kinderen op die leeftijd al meer dan 50 euro per maand toestopt. Dat compenseert natuurlijk voor de ruim 50 procent die het met minder dan 15 euro moet stellen, en trekt het gemiddelde omhoog.

Bij Fortis moeten de ouders tegen de uitgavenlimieten opboksen. Bij een jongerenrekening hebben de ouders gelukkig nog een tijdlang het laatste woord. Zij krijgen de keuze uit vijf mogelijke plafonds voor geldopnemingen en elektronische betalingen. Standaard stelt Fortis een plafond voor van 125 euro per dag en 250 euro per week voor geldafhalingen. Daar bovenop komt dan nog eens 250 euro per week aan elektronische betalingen.

Wie dat niet genoeg vindt, kan de dagelijkse limiet voor geldafhalingen verdubbelen en de wekelijkse verdrievoudigen. Wie het allemaal toch wat veel vindt, kan zich de woede van zijn kroost op de hals halen door de afhalingen te beperken tot 25 euro per dag en week, plus nog eens hetzelfde bedrag aan elektronische betalingen.

Keren we even terug naar het zakgeld. Uit onderzoek van datzelfde Fortis blijkt dat een modale vijftienjarige iets minder dan 50 euro per maand krijgt van zijn ouders. Dexia houdt het op bijna 60 euro. Dat bedrag kan zo'n jongen of meisje er dus bij Fortis vlotweg op een dag doordraaien. Op dezelfde dag een betaling van 25 euro en een geldafhaling van hetzelfde bedrag, en klaar is Kees.

Met de standaardlimieten, kan zo'n jongere per week tien keer meer uitgeven dan zijn maandinkomen. In iets meer dan een maand is het bedrag dat ze op een heel jaar kunnen bijeensparen erdoor gedraaid.

Vergelijk dat met een volwassene die maandelijks 1.500 euro op zijn rekening ziet komen en per week 15.000 euro en per maand 60.000 euro zou mogen afhalen of elektronisch betalen. Geen enkele bank die er aan denkt zo'n limieten toe te staan, zelfs niet als de klant een heel stabiel inkomen heeft.