TERWIJL zich bij ons hele megaministerraden over kindvriendelijke voorstellen buigen - van kinderbijslag tot kinderopvang - komt vanuit de Verenigde Staten een andere trend aangewaaid. Amerikaanse kinderloze stellen en vrijgezellen organiseren zich openlijk in een almaar aanzwellende kindervrije beweging.

De individuen in kwestie willen geen kinderen, ze willen niet gehinderd worden door kinderen en hebben liever geen kinderen in de buurt. Het economisch, politiek en sociaal leven is zozeer op het kind gefixeerd, klinkt het, dat het tijd wordt om daar de belangen van de groeiende groep bewust kinderlozen tegenover te stellen. Hoezo? Nog nauwelijks één op de drie Amerikaanse huishoudens kiest voor kinderen, blijkt uit cijfers van de Amerikaanse Rutgers University. Dat is met moeite de helft van het kroostrijke jaar 1960. Tegen 2010 zal volgens het US Census Bureau nog slechts een kwart van de Amerikaanse huishouden kinderen hebben.

Gevolg? Kindervrije clubs schieten er als paddestoelen uit de grond. Getuige de talloze websites en communities met namen die weinig aan de verbeelding overlaten, zoals childfree.net of No Kidding met filialen in alle grote steden van de VS en vertakkingen wereldwijd. De Nederlandse tak definieert zichzelf online als een ongebonden en vrijwillige vrijetijdsclub voor al wie nooit kinderen heeft gehad. Kinderlozen allerhande verenigen zich hier omdat ze 't beu worden om voortdurend verhalen te moeten aanhoren over luiers, slapeloosheid, bedwateren, de wijnpokken, of de files voor de schoolpoort. Ze kijken knarsetandend toe als collega's op kantoor kindertekeningen omhoog hangen en haken helemaal af wanneer het gaat over kunstmatige inseminatie. Ze hebben er schoon genoeg van om scheef bekeken te worden door trotse ouders. Verder betalen ze met frisse tegenzin de oplopende belastingen voor het uitdijend aanbod peperdure kindervoorzieningen.

De wortels van de kindervrije beweging gaan terug tot in de jaren '60, toen feministen voor het eerst verkondigden dat huisvrouwen zichzelf de kans op zelfontplooiing ontzegden en dat moederschap gelijkstond aan jezelf veroordelen tot een levenslang verblijf in een comfortabel concentratiekamp. In 1966 schreven de Rolling Stones er een muzikaal pamflet over: Mother's Little Helper, over hoe moeders van tijd tot tijd een klein geel pilletje nodig hadden om hun hersendode dagen door te komen Dat rond die tijd die andere pil volop beschikbaar werd, gaf het pleidooi voor een kinderloos bestaan de vrije baan.

Vandaag ligt de beslissing over al of geen kinderen niet langer enkel in handen van de vrouw. Maar de claim om in alle vrijheid niet voor kinderen te kiezen, stuit nog steeds op heel wat onbegrip. In een cultuur van ,,voortplanters'' waar kleine ettertjes koning zijn en kinderrechten worden behartigd door kindercommissarissen, is het politiek incorrect om geen kinderen te krijgen. Opzettelijke kinderloosheid wordt alom als onvrouwelijk en zelfs egoïstisch afgedaan. Bovendien moet je de druk van ouders, grootouders, vrienden en collega's permanent en blijvend kunnen trotseren.

Komt daarbij dat bij ons - anders dan in China - ook de politiek fel tegen de kindervrije trend gekant blijft. En dat terwijl je in de VS - met steeds meer kinderloze kiezers - inmiddels de verkiezingen kunt winnen met enkele kindervrije klemtonen in je programma.

Maar ondanks die felle tegenwind, volharden steeds meer westerlingen in de kindervrije boosheid. Waarom zouden ze hun leven(tje) opgeven om grote hoeveelheden tijd, vrijheid, geld en energie in een nageslacht te investeren? Uitgaan, hobby's, concerten, vrienden, reizen, persoonlijke levensprojecten: met koters in huis kunnen ze 't naar eigen zeggen allemaal mooi vergeten.

Maar er zijn ook minder egocentrische motieven voorhanden. Aan het huidige, duizelingwekkende ritme van 3.500 geboorten per minuut zwelt de wereldbevolking elk jaar aan met ruim 76 miljoen mensen. Elke twee weken komt er met andere woorden een stad ter grootte van Parijs bij. Over 50 jaar zijn we met z'n tien miljard en over amper anderhalve eeuw - hou u vast - met 296 miljard aardbewoners.

Bedenk daarbij dat we de reserves van de planeet nu al 20 procent sneller uitputten dan dat ze zich weer kunnen herstellen en die kindervrije claims gaan op de duur alsnog redelijk klinken. Meer dan een miljard aardbewoners moet het anno 2004 reeds rooien met een euro of minder per dag. En dan hebben we het nog niet gehad over de gevolgen op het vlak van waterbevoorrading, vervuiling, ondervoeding, gewapende conflicten, epidemieën en biodiversiteit.

Moraal van dit verhaal? Als u zich (h)erkent in bovenstaand verhaal, maakt u best snel werk van die Vlaamse afdeling van No Kidding. Op ons lidmaatschap kunt u echter niet rekenen: wij hebben al kinderen.

Deze rubriek verschijnt om de twee weken op woensdag. De auteurs zijn trend- en mediawatchers van het advies- en onderzoeksbureau Bekx&X.

info@bekx-x.be